II!") v«l HWi.'.ww««wwwi!H|WWP»wwp|P^

MASTER

NEGATIVE

NUMBER

00-270.36

■ ^iii^^-i.:^i ■ ■.'^-.

MICROFILMED 2003 THE CLASSICS LIBRARY UNIVERSITY OF ILLINOIS AT URBANA-CHAMPAIGN

URBANAJL 61801

AS PART OF THE

DITTENBERGER-VAHLEN

CIC 6 PRESERVATION GRANT

PROJECT

Funded by the National Endowment for the

Humanlties

Reproduction may not be made without

permission from The Classics Library,

University of lllinois at Urbana-Champaign.

COPYRIGHT STATEMENT

The copyright law of the United States (Title 17, United States Code) governs the making of the photocopies or other reproductions of copyrighted material including foreign works under certain conditions. In addition, the United States extends protection to foreign works by means of various international conventions, bilateral agreements, and proclamations.

Under certain conditions specified in the law, libraries and archives are authorized to furnish a photocopy or other reproduction. One of these specified conditions is that the photocopy or reproduction is not to be "used for any purpose other than private study, scholarship, or research." If a user makes a request for purposes in excess of "fair use," that use may be liable for copyright infringement.

The institution reserves the right to refuse to accept a copy order if, in its judgment, fulfillment of the order would involve violation of the copyright law.

AUTHOR: Axt, Carl August

Moritz.

TITLE: Coniectanea Homerica

PLACE: Kreuznach

DATE: 1860

BIBLIOGRAPHIC RECORD TARGET

The Classics Library University of lliinois at Urbana-Champaign

CIC 6 / NEH Dittenberger-Vahlen Microfilming Project

Storage Number : OO *"<=»< /0 » t>io

Conjectanea Homerica . . .

Author(s) : Axt, Carl August Moritz , 1801-1863. Pioblication :

Kreuznach , Year:

1860 Description: 43 p. Language :

Latin SUBJECT(S) Note(s) :

Programm .

OCLC: 43631528

Technical Microfilm Data

Microfilmed by

Preservation Resources

Bethlehem, PA

On behalf of

The Classics Library

University of lllinois at Urbana-Champaign

Urbana, IL

Film Size: Reduction Ratio:

35mm microfilm

Image Placement: lA ^jA) IB IIB Date filming began: /2.- 2o-Q^ Camera operator: M n/ M — *^^'

>

lO

o o

3 3

^■«>

i.

fo

fp

&

U)	w	-P^
o	Ol	cn
3	3	3
3	3	3 >
	Q)	DD
0) cr	O >> S-ro	Q)0
'c^?r.	^o	o m
	00.0	CD O
-.m		OfQ -L-
GHIJKLMN drnnopqrsti	= 1	l-»3-^
IJKLMN nopqrst	KLMN ijklmn 23456
OPQRS jvwxyz	§o	•^o o
§o
TUVW 12345	STUVW Z12345	RST stuv
cr>x	S cz
C»M	CT>X	X <
^	^-<	"< !^ N <
o	OOM
	VD	X
	O	M

sQa

>

.'V^'

cn

O

3 3

^ ^^>

^*.%^

o o

3 3

^o

^p

&

00

o

c»

b

ro fo

I

ro

2.0 mm

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXVZ at)Cdefghi|klmnopqrsluvw«yzl234567890

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ abcclefghijklmnopqrstuvwxyzl234567890

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

abcdefghijklmnopqrstuvwxyz

1234567890

/5*

^ Q)

?CP

*

m

O

O Tjm-o

oLIti

o8

>

2.5 mm

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

abcdefghijklmnopqrstuvwxyz

1234567890

■^'!^

H- »	r>o	r\5
CJl	o	cn
3 = 3	3 3	3 3

0) CT

IS 3 =

Ei

•< :d N co

■^-<

o

O >»

|o

M </)

■^<

<TiX

oorsi o

>

OD

0,0

o m

O) O

OQ i •— '^JZ

-vi o o

X < "< -^

N <

X

-<

M

^M§-

'^-

yNifesft^^F4a4p;§5

s*-.

■<-'>'

■\

vM"' ■ ^ia - -

3u ^tn

0ffiilli#nt 4|lr6fiitigeii

^ ier @i|itet.

^ be« V

-^i

■/'r

otti^^tcpen ^^tttttd|{ttttts ^tt ^reu^na^^

■ ■ ■■k

i

■" *■-.

/^

"«^. aiii 1. ttll^ 3. Mtpttm^t

'■f^:Jt:

:'-:#^--.a-

^

^Tv

affe flSnner unb (frcun&c bcflcfficn,

itigbefonbcre

l»ie ^fterit bet <E4)tt(ev, bte ^dtttdlt^ett uttb <Bt&bHi^en ^el^dtbett, f9tt»te bie ^etten ®etfiltd|)ett bet Btabt unb UntQCQenb ^ J

Ijocfcad^tungSwU iinb crgcbcnft cin ? '. ^V

bcrDirector bcs ^Qmgartums, ^

^tpf. Dr. m

^:?^:

:..^;t

1) Coniectanea

2) ©d^nlno

iectanea HomericiLf^

. X S3dbi

nlnoci^ri^tcn. / J ^^

— -«♦^JI^^I-— ^

3 n ^ 0 I t:

->ia^

S?-i'-

c6 bom ©trcctor.

mttnixM^, 1860.

©rucf uttb ^aV>icr »on gricbrid^ SBo^nel^^tt

^*.'

Sk

" \m^

-»■: ' -r/;;

■vf.-irar'

V

•.:■•*

3U betf :'* . :>;*:

.Ji ''>.-••-.'- ' :* '"^'^r

^rfiftttideit

ber Sjlfiteti

■!!&-.:,•••■■.■::.■;'. ■

t)e8 ^

mh-

•-■ ■•W 'li

.*i^;i

■•V -.^-

^7

.■y-

ottigB(§en

mna|i[tttns |tt ^rett^nac^

-%, atti I. unb 3. ^eptCQil^er

labct

v-'-:^'^.

ttffe flfinner unb i^reun&e fte|]elTien ,

ttigbcfoubcre

^ie ^ftern bev (B^utev, hie ^dtttdlt<^en ttnb <Stabtifc|)en SBel^Ptben, fpttfte ^ie ^etren CBeifllid^en bev ^taht unb Umf^ec^enb

Ijoct^aci^tunggtooll unb erQcbcuft eiu

bcr Director dcs .QqmHQfiums.

^l>rpf. Dr. ^md^m^

-— ^'^♦^^i^?*?—

3 n l; 0 I t:

(lea Homerica.)

[SBcibcS \>m S)ircctor, i^rie^tcu. ^ ^^:^^ .-.&. <

1) Coniectanea Homerica.

2) ©^ulua^

^XtnitM^, 1860.

®nuf intb ^a^^icr von gricbrid^ SSo^IIebcn.

w

■^

'» ^•^""

'*1.»^

.::*'^

'%*•■

'•'^i'V»»<(tj;-^ <■

#■

^:

^-

W

(Jnm^ianfia floinerica.

'N-:..

'^

^r

Scripsit

C. A. Mauritius Axtius.

#

t

"^;

iMP''

'^.

Crucenaci MDCGCLX.

m-

■*- .•

^^r^-

l*.

•■T*f-..<

-i^

-(^>fi^:zsi.:

"V

V;ti;'

■0

t

;©>'

. -4V ■-■•

«I

^

■;v

■>>,

■y^^

bflas prtenliiij

s OlMervafionlbiif Hofliert- fn pitiihptQ fdH dicere: a^vds ftip o(f)Qa particttlae Tim Imo loco Tersu 139. seqiltmtar; oipqa esl

Interpres Lttinns: N sedere indigentem? Bfteg-elsbtchitts, recte re: cis (Progr. Frtncof.) {8M. pti%. ixstv yigaq. Sed ne hoc ^uitftfib assen esse flnalem; non eoim divinare potoit dum (vid.Toss.); He^nius Cqui falso ,,Sic'', inquit, „deberet esse oy^ «X**?"» ▼**'• !*•»- sov. Lex. 6r. B. 1, I>.) dtadem rem negat et conifiirat; nam interpretatur : ,4ta ttt tii (interea) habeas tuum mimas, me mtinere privato". Ceterum permirns est Cltssenii efror Achidem c(un Agamemi||ne confundentrs. Avva^ vero efGcrt inconseqtt^ntlam insolentissimtm et poeta Wrbis expeditissimo etiam ea de caussa indignissimtm, quod esf in enttD^^|Jvevissimo. Nonfeliciter Faesius contulit Odyss. 14, 404., ^d aut aJMmiiitodinem dM^^rttm «7ra et e7r««irfr' dlclum est, an sine futla dubitatione reaps^^Smgendttm : og ^' vel / — elxa a^dnoxtefvaifii. — Agamemnon djjil": i l'j»»f 'fjf''uT\ iiT (r f quae Naegeisb. de verbis jU); (f/;annotavit); quod,|«e(^at ad v.\^Lp9., ubi AchiU^ videtur cum superba imperiosaqoe impatientia mulierem siMbort et negle<5tis rebus in tempus in^eitum velQjKfferiid^fiffSrnemno non eo magis aegre fert

intelligitur, eum nondum eShiJs^ facilemi ut de mulier tentia ita est enuntiata, ut tardam esse velit et sperare tloui ad populum simillhnus est*e1 V. 118. ne avvCxa quidem ferendum, sed avTi^. quod his rebus melius cadit in Agamemnonis animum.

ddi iubere, compensationem tutem

rem Agasie»-

e versu 120.

dn cogitet; sed sen-

;omnei|||(PPRttionem

hic verstts provoca-

netts. Qaare

Vi^ifsim;

Iliad. Lib. It^^^v. 289/.

Zq T£ yccQ rj naideg veaQol x^Q^ '"'^ ywaXTtBq) Repone: wg ydg ^t^ ntadeg. — Non enim longior est senlentit, ut tpod Sopli. Trtek. T« 445., quem locnm SchneideYinttS cum Ilomerico compartt; sed tpod SopiMHkil 'tH

..•vr."

/

3^^ ■■

''w^:

VSferv.

i

-:<«*

f

ia?^

^^:^:-

.;,;^-\-T'

■*■

■%

:W^-

■ - "■.■-smy ■

rjG&ai devofjievov,)

Interpres Latinus: Nilmquid vls, sedere indigentem? — Quae Naegelsbachius, recte refu cis (Progr. Francof., 1854. pag. 2T

% V, 133—34.:

■fiSQag, avTccQ sfi avTCog

::."*■.

^ ipse habeas praemium «c me frastrc iuta est barbaria; cui tamcn patrocinttas est

I s s e n i o 4llr^aiadatissimis Observationibus Homeri- Naii" sic in promptu fuit dicere: aihog /Aiv ixsiv y^Qag. Sed ne hoc quidem assentic^dllif ftfl|lio, otfQu particulae vim hoc loco esse finalem; non enim divinare potuit Achilles, quae versu 139. sequuntur; o<pQa est dum (vid. Voss.); Heynius (qui falso „Sic'', inquit, „deberet esse oV?" «/«?"; vid. Pas- SOY. Lex. Gr. B. 1, b.) eandem rem negat et conBrmat; nain interpretatur: „Ita at tu (^interea) habeas tuum munus, me munere privalo". Ceterum permirus est Classenii error Achillem cum Agamemnone confundenlis. Avtccq vero efQcit inconsequentiam insolentissimam et poeta verbis expeditissinlo etiam ea de caussa indignissimam, quod est in enunciato brevissimo. Nonfeliciler Faesius contulit Odyss. 14, 404., quod aut nd^similitudinem adverbiorum «rra et BTisiTa diclum est, aat sine u!Ia dubitatione reapsevjprrigendum : og q vel / — «rot ifdnoxTsivaifii. — Agamemnon dixit: ^ii^ttf^^fi avrcSg QcL quae Naegelsb. de verbis jitJ/^JjJannolavit); quod spectat ad v. 1^7— 9., ubi Achillds videtur cum superba imperiosaque impatientia mulierem siieTtnora el neglectis rebus omnibusl^eddi iubere, compensalionem autem in tempus incertum vellftJilFerre et A^fdmemnonem diclis phaleratis ducere. Quam rem Agamem- non eo magis aegre fert,'qno minus iatn^seiio acquiescit postulalo. Certe e versu 120. intelligitur, eum nondum e^m^tam facilem^ut de muliere c o^tinuo reddenda cogitet; sed sen- tenlia ita est enuntiata, ut hoi tardam esse velit et sperare vide^ tioui ad populum simillimus est' V. 118. ne avTixa quidem ferendum, sed avTig quod his rebus melius cadit in Agamemnonis animum,

qai omnem fi^inationem

mulla , hic versus provoca-

non sliNQrvacaneus. Qmre

ndum elElsey Id est vicissim;

TiXO. —

Iliad. Lib. II. v. 289/.

m.:

atg T£ yaQ rj naidsg vsaQol xTjQaC t€ yvvatxsg^ Repone: wg yaQ <fij naTSsg. — Non enim longior est sententia, ut apud Soph. Track. ▼. 445., quem locmn Schneideyinus cum Homerico comparat; sed apad Sopbodem

;5-

qaoque dubito an olim

pro mea emendatione :

malle dicit. Sed yereor, ne'v

6r. s. V. etx». hodie quoque i

foruia Attici aliqnoties esse usi metri gra

adhuc. J9^^j{lustrari: aed ista qi^deiai^sQli

videri pdMpHg^dibrium nec p^etilln!^

deyinnsy qaiV. i9M» meam Ji^ndationem

receperit^ ex iis, quae pnieteriN|lH||Mi||||^o ol

habere coniecturae meae v. 419 — 20.: Bf^ets,

ad Trach v. 313.

phanem legalur,

u 1 1 m a n n i Grammatica

instituendae narrantir ^^xa

odam ibidem etiam alia^.res

a humana non arbitrdt^is

um moJltis ^rr^e alTectoram. — S c h n e !•>

, ut scrjpturam a Sophocle profectam

certe magis deboit ratiunem

Ise lenisfij|Mun et sententiam efficere

Oi^H^dQ^^ oe nunc quidem possum re-

aptis8imam manifestum est. — Ver§rfl||l5.i;|

probare, quae in Commentat. Philoffrartic. Jllter. Giss. i842.,^Prqgi;» (aditial.) Crucenac.) pag. 12 — 13. iudicavi; quorum Schneidevinus non videtur fiotitiam babuisse; ofifia ifiTtXeov, quod ibi explicavi, est iuventutis circumlocutio, ut xM^qov y<fvv, similia; locis ibi allatis adde etiam CatuII. 68., 55., ubi moesta quoque as^rftlip tabescunt lumina fletu, i. e. abdita iiunt. — Apud CatuII. 5, 1] — 12. repone: Ve sciantur, ut ne quis. — Ibid. 64, 9.: et tubam. — Ib:d. 64, 225.: infusca.^— Ibid. 126, 1.: ve-

rante. —

'-«IP'

ni{

V.

Repone: Sk t6v vel fiiv a^x*|^'*S- V. 708 — 9\ 6 e k k er u ^yslusit ; certe idem scri^ bendum. Cf. Spitzn» et Odyss. Jr 1 .570.^^-^de . quW-e^^I|. 5,#M6. ann^ta^i. — Apud Hesiod. Theog. 36iBBfcNlQ: 7ioUiclJso'ielai. nj<^. 8iyrr<F^,^u^^^wr, Scut. 50.,: y^xoi. —

^bttito

Repone: fioQi Nempe ita nfilriiiDi^^^ol

fporg Srjlovdu t6 olov OcSfia. — Pe^r est I — ",-

Lib. U. V. 813—14.: ' '

^Aj^'" ^ fgijv -q 101 avSQeg Batietttv xikXrjOxovOiv,

d&dvaroi d^ re O^fia noXvOxd()i^fioio MvQivr]g'.) Acttte Dttntzerus (J. Miitzell. Commentar. 1860. Apr. pag. 343.) animadvertit, «libi praecedere deos ; quodut hoc quoque loco fiat, scribe: ti^v fjtoi ^a ^eol (i. e. qaam

K>

sane constal a

dd-dvctcoi expulit^i

unt vim meae intelligenT

fortasse sigfnificantissima ,

gatum iiodie non apert^

nomen autem jeceiis

ficans,.

tortasse per se fnnt significant)

uhiqoe fere sunt manifestiora, quanil

prae homano AlyaUov. — Dmakia sane eis

■-. — ^

Iliad. Lib.

in

Notationes To<«buIorum

^^Hpetustiite eior	P^Cetemmfiigi- ^^ii^ per ge olim Ej^ranc penml- Tfcbbscnrata est;
	■B per se signH suBt; ifoae certe B^uzQsfoq deonun

180. :

a^'»?

dar^Q €tv%* ifiog MOxs xvvmniSog, bX nori ^v ye.)

Rccte Heynius: „«? not" itjv ye quid sit, nemo diserte docet, sed ex sententia imusquisque ariolatur.'' — Conditionalem sententiam es^e perabsurdam in hac locutione sen- tiat necesse est is, qut non sdtis habeat qualicnnque aures sibi plurium verborum moltitadine impleri: — repone: iari xwomt^ogy rj nov hjv ysy u e. vel ftait saltenu Nunc demnm moestitia orbitatis reapse indicjHa^ est. — Cf. qua^ad Odyss. 4,546., I^,^i4>762., Odyss. 15,268., 19,315. annotavi. —

et (f* av

Vocula av videtur M dfj nmg, vel el 6' o

licere, nisi^principio dictum fnerlt:

> t

•. jt -i

^.r; (.1

>■■■:,'■' f\i A**? ^"'^?) ^S dxpXiH XCvov I Repone: cJg navdyqoio Xivov' dipTOtv dXovreg. iudicavit Eduard. Goebel. in Jul Miitzeil. Commei De V littera vid. Heyn. et Spitzn. —

Diad. lib. V. v. 516.?

genere venssune pag. 271. —

Ssi..

itj" E^vv^'4S **^ fiivog iad-Xdv txovxa. fUtdXXrjodv ys fiiv ov tr) V Repoiie: '^ fMv ovu. — Yide, qnae ad n. 2,703. annotavL — !^t S'?->^ Jt'*^

'i'»

«*«

f.

quoque dubito an olim scriptam fuerit: r<»^it) yV -r;,Schneid eviniis ad Trach v. 313. pro mea emendatione: doxet, se: sUsv (jSotxev, ^^^^^l^M^ apu(|' Aristophanem legalur, nialle dicit. Sed vereor, ne vulgaris haec forma fuerit. ^HHBOlebri B u 1 1 m a n n i Grammatica Gr. s. V. £Txa>. hodie quoque iuventuti ad co^ii^uin^Ke et instituendae narrantur fha foruia Attici aliquotics esse usi metri g r a t i a f -^WBnadmodum ibidem etiam aliae res adhuc solent iliustrari: sed ista quidem obsolevit opinicQ nam lingua humana non arbitratus videri potest esse ludibrium nec poetica ars hominum mentis errdre alTectorum. — S c h n e i- devinus, qui v. 1241. meam emendationem : 4|af frg, ut scrj^turam a Sophocle profectam receperit, ex iis, quae praeterea in Philologo olim proppsul/ certe magis debuit rationem habere coniecturae meae v. 419 — 20.: ar^eig; qi^ai^rWsse lenissiraam et senlentiam efficere aptissimam manifestum est. — Vers. 145., 629. et 1019—20. ne nunc quidem possum re- probare, quae in Commentat. Philol. Partic. Alter. Giss. 1842., (Progr. (aditial.) Crucenac.) pag. 12—13. iudicavi; quorum Schueidcvinus non videtur notitiam habuisse; ojujua ifAnXsov, quod ibi explicavi, est iuventulis circumlocutio, ut x^w^oV yow, similia; locis ibi allatis adde etiam CatuH. 68., 55., ubi moesta quoque assiduo tabescunt lumina fletu, i. e. abdita fiunt. — Apud Catuil. 5, 11 — 12. repone: ne sciantur, ut ne quis. — Ibid. 64, 9.: et tubam, — Ibd. 64, 225. : infusca. — Ibid. 126, 1.: ve- rante. — ^- "'

UiaA Lib. II. v. 703. : 5

ovSi fi^v ov^ o'i avtxQxoi ?Oav, noiyeojl ye iilv dgxdv) Repone: rf^ tov vel fiiv ccqxq*'. — V. 708—9. Bekkerus «eclusit; certe idem scri- bendum. Cf. Spitzn. et Odyss. 11,570. — Vide, quae ad II. 5, o|6. annotavi. — Apud Hesiod. Theog. 363« emendo : noXXal Ss o'i elai. Ibid. 81 "J^: rf^ |i*^y*" i^yV, Scut. 50.,: y^roi. —

rf. m^ mad. Lib. IL V 791^^

sTGaro o^ (pSvfff^^vh IlQnifioio IIoMfnm^ Repone: fioQg^rjv; item 1 'Trl^lfciJlhirirjhJi» f^rn jffffini SrjXoyoTi t6 oXov OdS/ia. — Nempe ita nasum potissimum se ^wenuTe par estt —

Iliaa, Lib. 11. v. 813—14. :

TTJv rj Toi avdQsg BaTuiav xixXtJGxovOiv, dv^draTOi ds re Orjfxa noXvOxaQO^fioio MvQivr]g\) Acute DUntzerus (J. MUtzell. Commentar. 1860. Apr. pag. 343.} animadvertit, alibi praec^dere deos ; quod ut hoc quoque loco fiat, scribe: Trjv r]Toi Qa ^soi (i. e. quam

■•t--X»PEt:fT. •.

<y«4-

V

■^i

'^

1%

sane constal a

d&dvatoi expulil^c

unt vim ineae intelligentii

fortassc significantissima ,

gatum liodie non apertum e^

nomen autom recens aeque pc

ficans. Notationes vocabnlorum xt

tortasse per se sunt significantiore^

ubique fere sunt manifestiora, quam hoi

-*^'

--*■

!. -r^Avx^Qmtoi enim cormptum in »K i|3eo «l^nile. — Ceterum fugi- lotavit. Immo nomina, per se olim 'et si nomen aliquod nunc pervul- I, seia vctustate eius vis obscurala est; ut ^ obscurum atque perspicuum et per se signi- kg ^, SxdfiavSQog videntnr «gse obscurae, sed nomina, quibus dii usi sunt; quae certe |lut etiam IL 1,403—4. BQuxQeiog deorum

prae humano AlYaicov.

esV

Batieia sane

lliad. Lib.

180.:

darjQ avt" efiog MOxs xvvtoTtidog, ei ttot' erjv ys.)

Rccle Heynius: „« nox^ srjv ys quid sit, neuio diserte docct, sed ex sententia unusquisquc ariolatur." — Conditionalem sententiam esse perabsurdam in hac locutione sen- tiat necesse est is, qui non satis habeat qualicunque aures sibi plurium verborum multitndine impleri: — repone: iaxi xvvdmSog, rj noT ^rjv ys, i. e. vel fnit saltem. Nunc demom moestitia orbitatis reapse indicata est. — Cf. quae ad Odyss. 4,546., II. 11,762., Odyss. 15,268., 19,315. annotavi. —

Ijiadit^. IV. vf 17.

el (T av ncog roSs naGi q>iXov xal ijo^ y«ro<ro,^

Yocula av videtur ' ad pristinum pacis tempus relpicere , nisi principio dictum fuerit : §1 drj TTws, vel el <f' ojv nag. Cf. quae ad 20, 215.vnnotavi. —

Tlia4JUb. V. v. -

jitij nuig, cog dipToi Xivov a^y^ Ttavdyji. Repone: (ag navdyQoio Xivov dx^iiGiv dXovrsg. De^ulte||jendandi genere verissime iudicavit Eduard. Goebel. in Jul. Miitzell. CommenK^ 1860., Mart pag. 271. — De V littera vid. Heyn. et Spitzn. —

niad. Lib. V. v. 516.:

^...r^^.

xal fiivog iOd-Xov Mxovta. fistdXXrjOdv ys (liv ov w) Repone: 6i (aiv ovti. — Yide, quae ad II. 2,703. annotavi. —

.*■•

oTo» 4 Scnbendom dM» %»de. ofuSg ye. —

^-;U

I .

■•1: VA^ ■

Oiim conieci: 6f.iov vel

Repotte: ov oi ye ytxQ nttv' -^ , ve! Ir«; non enim est conseBtji^MHa rei capi

(jtM^) yaQ ai f ^omtti vci fuixi^a' lum. — ,_

V. 41?;

ev ydq iyw xode oida xara g)Qe'va xal xard xt-vfiov) Repone: *t; <f* a^ iym. — Ceterum Hector nondum omnem spem abiecit; vid. v. 474—493., 525—9. (cf. 24,727—739.). — s^ -L

Illad. Lib, VI, V. 492.-3,:

?ipyoj/ eTcoCxeaO-ai. n6X€f.tog (T avSQeGGi fJteX^Oei _

«■.

na(H, fidkuJta (T ifioij Toi ^IXC^ iyyeydaOiv^ •,!. : r, . ,i

Serva certe comma post fjteXinOei; sic enim acc|Kscit sententia el Andromache pri-

mum simpliciter viris opponitur. BM[m ratio est 04^8. 1^358., 11,352., 21,352, — Cete-

rum Iliad. 6,493. insitivum essc iudi^ cf. 20«

Comparant hic Yirgil. Aen. 7^4

Bella viri pacfl||rque gere.nt, quis bellJfeerenda, '.« v r et dubitant, utrum gerent, an gp*ant sit scribendum, ut verbaQt[ u i s bella gerenda,

sana esse possint. Sedhocipsi quod tamen non minus est Quae quuiiii|||||||L«ecefrti bamus. Cap. 109.: Libr. 135: Tradituf repone: transTixii pec 2,413.: repone: Premito.'

ineptum

:, qui legerent: regant; ent. Cf. Sallust. lug. 14.: m. Ibid.: laeti pacem agita- agitaturus foret. fragm. Incert. longinqua Oceani agitavisse. — Aen. : 1,44. vel pectora) flammis; cf. 10,731, 11,645. — Aen. eins. ad Ovid. Met. 14,188. et Tacit. (Jerm. 11.: Si displicuit sententia, fremitfl aspernantur. — Aen. 3,464: C. Schneiderus Terissime emendivit: anro gravia et secto elephanto; sed frustral nam quotus- quisque est hodie, qni metrica vitia animadvertat aut euret? — cf. V^str. Spur. p. 79. (Progr. Velzl. 1841.). ^ogr. Ctwtmc. 1646. p. 10—20. -i. Ae». T,59». repone:

^-faj^^lK-;

^■'' ■■ --s»

Nam mihi — oinnl^Kfi jli pieque gcstn ct cum matunim prosperae vitae cium et successorem. Cf. limine porliis plumbeum videti que ciere tubarum, verbumde Yirgilium scripsisse: Supinum, ut bimarein» c. i, 7, 1—2.; cf. Epist reconditorum amator; vide 10,564: ad Pervig, Ven. v. 92., Sidon. 8., cp. 6.: Amyclas qui silendo viceris, Goeth.

'■^ ,-^.

[f in

Sei

m

iospii. pEof. 15,6.:

m. 20,3.: ^ , "

Slaedtebezwingerin, du Verschwiegenheitl Fiirstin der Voelker! Theure Goltin, die mich sicher durch*s Leben gefiihrt. — ;

qui vel ex hoc loco vcre ptonunliasse videbitur, Graecos quidem et Romanos scriptores enixissime solere explicari; verumenimvero ne recentiores quidem sine interpretatione posse intelligi. — Aen. 10,545. cmendavi : ecce, sinistr %tfk;- yid. P e e r 1 k. et cf. v. 570. et Progr. Crucenac. 1846. p. 23. — Aen. 12,369. necessario tou Ztdich. lcgendom : ipse; ct. 5,219.

— Contra apud Corn. Nep. Hamilc. 1,6. reponemipsum periturum. — Cap. 3,3.: at princeps. — Eumen. 9,3* repone: a^ iiHSAmuftjta. — Vkg. Ecl. 4>23.: repoQe: Ipsi blanda tibi; nlsi poetacoBsuko rem JgrerUt^j^eui&dicanlur sponte ereasse flores; dequo generedicendicf.qi]acadVestrit.D|^|ninn^fSrHnB^taB. Aen. 10,204., Prop.4,ll,3ivHoni> Od., 17,23 1 - 2, II 24,45. — V. aTfoeta fort«58fl^^Bl4 ur o s I e« n e s. — V. 33. repone : iubeat. — De argumento hrMk carminis vi#ii ql^^HBLndJ]k^23,200^213. annotavL

— Aeneid. 12,926.: repone: elligygldUlbiYctus. — • G^^HiP|l^nHHJ^rus est, nisi Vir gilius scripsit: Densa magis Cereri quoniam fav!^BPfilter,^il^Hn^ho* — I^^i^* ^- 267.: repone: ex quo, vel v. 266 : locos similes HM^runt. —

i^Ji^-iS.»

Iliad. Lib. VIL y. 113— 14:

xttt <f 'AxiXsvg tovvfo ys fioixs ivi xvdiuvii^j

;J^^r«^ipT "'^QQ''/ ttV^fi^BXijGeu, o tcsq Oeo TioXXdv dfieivcov.) «' - h V ■ ■ ■

Parcius ista viris tamen obiicieQda raemento4 — Eiosmadi trtueietio veri- talis non habet excnsati#»em fratemae caritatis et ourae. Repone: xovTtp xs — ^lyrjff; cf. 7,215-^8., 9,351—6., 13,110>«€. ^ H. 17,173— 77. ilector ndrifico memoria labilor.

■■Wg.;

r :

k

oVm x(d ys X^ovrs dv»0 Scribendum certe rcode, Cf. quae a^P9||^||P^4SI^Pffitd?i. Oliiu conieci: oitot7 vcl oficog ye. — ' - *

nite . niad. Lib. W. v^^4:

ov firjv yccQ nox oTTtana ficix!} ^''' ^^^'^'^'^'QI]') Repone: ov Ot' ys yccQ nor — , vel: ov jmf {fnqv) yaq ae y onoma, vel (JidxV ^ Irt/ non enim est consentaneum rei capuLJflj^^missum. —

'' Iliad. lilTTl. V. 447;

tv yuQ iyta t66s o76a xcad (fQtvu xal xdrd xf^vfxov') Repone: sv J* dg syco. — Ceterum Heclor nondum omnem spem abiecit; vid. v. 474_493., 525—9. (cf. 24,727—739.). —

Iliad. Lib. VI. v. 492.-3.:

^gyov inoCxsOO-ai. noXsfiog (T dvdgsOOt fisXrjOei ndOi.j fidXtOtu J' ifioi, xol 'iXitp iyysydaOiv.)

Serva certe comma post (jtsXt^Osi; sic enim accrescit sententia cl Andromaclic pri- mum simpliciter viris opponitur. Eaieni ralio est Od^s. 1,358., 11,352., 21,352, — Celc- rum lliad. 6,493. insilivum essc iudiclj cf. 20,137,,iPiirf^Vr*-»*

Comparant hic Virgil. Aen. 7,444.: ^^

Bellaviri paceprque gerent, quis bellagerenda, et dubitant, utrum gerent, an gerant sit scribendum, ut verba: ^quis bella gcrenda, sana esse possint. Sed hoc ipsum gerere ineptum est, et fuerurtt, qui legerent: regant; quod tamcn non minus est absurdum: — repone fidenter: agitent. Cf. Sallust. lug. 14. : Quae quum praecepta parentis meitfigjtaftm. Ibid.: laeti pacem agita- bamus. Cap. 109.: pac6m,.'an belliiin agitaturus foret. Fragm. Incert. Libr, 135: Traditur fugam in longinqua Oceani agitavisse. — Aen.: 1,44. repone: transfixis pectorflM^vel pectora) flammis; cf. 10,731, 11,645. — Aen. 2,413.: repone: Fremitu. Cf. Heins. ad Ovid. Met. 14,188. et Tacit. Germ. 11.: Si displicuit sententia, fremitu aspernantur. — Aen. 3,464: C. Schneiderus Ycrissime emendavit: auro gravia et secto elephanto; sed frustral nain quotus- quisque est hodie, qui metrica vitia animadvertat aut curct? — cf. Vestr. Spur, p. 79. (Progr. Velzl. 1841.), Progr. Crucenac. 1846. p. 10—20. — Aen. 7,599, r^one:

^^•' ~ i.

•%•

Nam inilii — omn

pieque gesUi ct cum

maturum prosperae vitae

cium et successoreni. Cf. v

limine porlcs plumbeum videtm*

que ciere lubaruni, verbum de

Virgilium scripsisse: Supinum, ut

bimarem, c. 1, 7, 1 — 2.; cf. Epist. i

reconditorum amator; vide 10,564

ad Pervig. Ven. v. 92., Sidon. 8., cp. 6.:

Amyclas qui silendo viceris, Goeth. El

ae Tt^HPPtt debellato ante

t et aestinatum florentis imperii so-

^ reticeam, funeri^ioxta omnis in

«nere. — V. 628. repone: sonitus-

entissimum. — ibid. v. 680. paene adducor,

vocat RhodDn cin^^R» et Corinthum

1 — 2. Scd Servius me cbtnmovet el ipse poeta

is regnavit Amyclis; cf. Rivin*

"* • * Prof. 15,6.:

lAcitBJiDior, Auson. Rom. 20,3.:

Slaedleb ezwingerin, du Verschwiegenheit! Furstin der Voelker! Tlieuro Goltin, die mich sicher durch's Leben geftihrt. — ;

qui vel ex lioc loco vcre pronuntiasse videbilur, Graecos quidem et Romanos scriptores enixissimc solere explicari; verumenimvero ne recentiores quidem sine inlerpretatione posse intelligi. — Aen. 10,545. cmendavi: ecce, sinistram; vid. Peerlk. et cf. v. 570. et Progr. Crucenac. 1846. p. 23. — Aen. 12,369. necessario cum ZuUch. lcgendum: ipse; c£. 5,219.

— Contra apud Corn. Nep. Hamilc. 1,6. repone: ipsum perilurum. — Cap. 3,3.: at princeps. — Eumen. 9,3. repone : ut assimulata. — Virg, Ecl. 4,23. : repone : I p s i blanda tibi; nisi poeta consulto rem ^ertit, ut cunae dicanlur spontc creasse flores; dequo genere dicendi cf. quac ad Yestrit. d,^,^ annotavi ^dde^^. Aen. 10,204., Prop. 4,1 1,31., Hom. Od., 17,23 1-2., U. 24,45. — V. JKTpoela fortasse sci^ iubeat. — De argumento huius carminis vide ^iui

— Aeneid. 12,926.: repone: en, cadi^ictus. — gilius scripsit: Densa magis Ccreri quoniam fav 267.: reponc: ex quo, vel v. 266 : locossimiles

auros leones. — V.33.repone: ad Iliad. 23,200—213. annotavL 2,229. insitivus est, nisi Vir altera Qaccho. — Ibid. v. runt. —

Iliad. Lib. Vll. v. 113—14:

iQQiy' dvTl^oX^Oai, O 7l€Q (Ji'o TToXXot' dfisiroiv.)

Parcius ista viris tamen obiicienda memento! — Eiosmodi traiectio veri- talis non habet excusationem fraternae caritatis et curae. Repone: tovtw xe — QCyriO'; cf. 7,215-8., 9,351-6., 13,110-.^. — H 17,173—77. Hector mirificc memoria labilur-

m

Bele

,. .| .:../

•i>i

liil

Haec &hi

rr 3 %

otr$ nro7 a.

poUon. Rhod 3,352. —

64»! 1

23,200—13. annotavi. — '

V. 108.:

TfvfOQa fpo^oto.) >

ibi. Cf. Heyn. ad lliad. t6,810. et quae ad

Repone : tor an . Odyss. 22,290. annotavi. —

Iliad. Lib. VUl. v. 166.:

ntxQog Toi Saifiova SuiOco.) Repone: a^e Saifiovi SooOcd; cf. Odyss. 19,167. — Olim conieci : ro« daifiov inoQati. — Iliad. 9,571. alius est generis. —

Diad. Lib. IX. t^ 452.: ; '

nQOfAiyrjvai, Iv' ix^Q^is ydQovta.) •

Interpretantur, ut odio senis o^peretur. Quod ineplum essc concedent, qui pri- roam mulierem esse pellicem reputavednt, quae odium non audeat significare. Deinde non est secundum naturam, ul, quae iuiyremjpwgp*fltj- senem continuo oderit. Sola vera est scriptur» Schol. Lips. Vict. y^goigf / ■ ■Jl^pestat viO^^repone: Vv ix^Qcufn yiQovtij vel : ixy^Qccifi i yiQovti. Cf. Odya^^tfPSf quod ipsun»^ qi^ legi malit, scribat : nQOfuyi^v^ fv dnrjx^Qaifit yiQO^j^ — .j^^^^

Lib. X. -^e3M^45.:

. n»!^

dlX'4&f»,iv mv jgmta naQs^eX&etv nedioio tvtdvv insita fix avtov inca^avteg SXotfiev) Repone: avtol. —

Iliad. Lib. X. v. 499.: i

adv <f iJHQ€V tfiaOi, xal i^rjXavvsv ofiiXov) Repone; gHv d^ sIqsv tfiaai^ vel, sicui opus vidcatur : adv dk drj elQsv. Ct. Thierieh. 6r. Gr. $. 150,2., lUad. 11,524., 13,52., 17,466. —

Sic haec certamina tanta r i. l .MJpt

Pulveris exigui iactu compressa quiescuntl — :: - Ni.';t

!^ Cf. quac td 15> genere locorum usus 123., «6,127-8., l'^

aXXog fiiv fiqi/it nXeXov io'v, Niatw\

Haec qui ut Homerica possit co iroitationc sunt efflcta ad huiosmodi lo

niad* Li

ov uva Tovtov ayeig ^e^Xr^iiivov.^ Repone: ixYfg (612.). —

lUad, Lib. XI. v. 696—7. :

/•

-u'-

ix 6* 6 yilQiav dyiXtjV xe ^owv xal nmv fiey oiwv eiXexo, xQivdfievog TQirjxdOi -^S^ vofi^ag.)

Repone: etXet^j deigag firjXa TQirjxoai; fiTJXa cum Bentleio. Cf. Heyn., Spitxn. de V. Her. pag. 91. §• 4. et Odyss. 21, 18. — \ : ^ :^ '<:

lUad. Lib. XL

eog iov, ei no% %ov ye, fie%* dvdQot^,

Repone: wg eifi rj nor iov y^^. 0i!^f^v6QdOtv, Tel punctum temporis iucundussima CcQNl^^Iivione e Non ita Iliad. 23, 643. — Cf. qua|^ ad 11;^, 180. ann

762.:

avraQ *AxiXXevg)

el se ita sentire et sociis uti didt, reminiscitor, qui niinc sit. —

. 813. repone: di ot

vel dr}; cf. Iliad. 2, 217., 703. et quSTad Uiad. 2,703.

mad. Lib. XU, v.

/ xdnneCfov iv xovCrjffi, xal rjfiid^iav yivog^dv^Qm'.) '^:'

Repone : xovirj xal dQi]i&da)v yivog dvSQmv. — Versu 332. recte quidem oranino Schneidevinus videtur usus esse ad explicandum Soph. Oed. GoL i» 521— 23. ed. Br.; sed negari nequit Homerica propter nQog nv^yov Usuv muito esse dieta magis pentpicoe et Imbc Sophoclei loci interpretationem valde fieri ^biam iis, quae v. 960—4. leguntttr (of. y. 266—7«); qoae cuin Honericis nallo modo possunt comparari. ^ Eiasdem fabwto^

- .... -..-.. ■ . . . a ....

Uiam

Dele comma post oXxqi et re^oMx M^fUj^l^^KS^^ Hhod 3,352. —

.- ,.^ Uiad. Lik m jr^3-64.:

Haec mihi v^nementer sunt suspecta; cf. qnyjj^d 23,200—13. annotavi.

niad. Lib. ^SiP v. 108. :

ovg nox' dn AlveCav sXofir^^^GrwQa (po^oio.) Repone: tot dn. Ilem i4,45. , -ji#Palibi. Cf. Heyn. ad Iliad. 16,810. el quac ad Odyss. 22,290. annotavi. —

Uiad. Lib, VUl v. 166, :

TTaQog Toi 6aCnova S(oO(o.) Repone: Oeys 6aCfiovi rfwcXw/ cf. Odyss. 19,167. — Olimconieci: rot SaCfiov iTroQafa. — Iliad. 9,571. alius est generis. —

lUad, Lib. IX. v. 452.:

TtQOfiiyrjva', IV sx^rJQSie ysQOVTa.) Interpretantur, ut odio senis caperetur. Quod inepluni essc concedent, qui pri- mum mulierem esse pellicem reputaverint, quae odium non audeat signiGcare. Deinde non est sccundum naturam, ut, quae iuniorem praeoptet, senem continuo oderit. Sola vera est scriptura Schol. Lips. Vict, yeQovfi; sed restat vitinm;^ repone: l'v ex^Qtxifii ysQovTiy vel: ix^riQMfi s ysQOVTi. Cf. Odyss. 44Q5.; quod ipsum qui legi malit, scribat: 7rQ0fnyrjv\ iV aTrtjx^Qixifu ysQOVTi. — *•*' u.

lUa^ Lib. X. v. 344—45.:

d3iX i<Sfi6'v fiiv TTQWTa naQs^eXi^sXv neSCoio tvtS-ov insiTa 6s x avTov indi^avTsg SXoifisv) Repone: avToi. —

Iliad. Lib. X. v. 499.:

6vv (J* rjsiQSV IfiaOi, xal i^rjXavvsv OfiCXov) Repone: Ovv drj sIqsv tfiaOt, vel, si cui opus vidcatur : Ovv d^ drj siqsv. Cf. Thierseb. Gr. Gr. §. 150,2., Iliad. 11,524., 13,52., 17,466. —

Sic haec certamina tanta Pulveris exigui iactu compressa quiescuntl —

9

Cf. quac ad j 5,680. annotavi. — genere locorutn usus est, tam diu potc 123., 16,127-8., 18,190—1. 22,208-

aXXog fih' iioyiatv d nksTov eov, NeOvco^.

Haec qui ut Homerica possit cor iroitatione sunt efficta ad huiusmodi loc(

lUrni poetae gfiUssimam, qaa io omni — Cf. I!ii4 5;M., 3,120., 122^ 24,71—2. —

f4qtov dfioyr^l cuirQsv)

), dura habeat necesse est messorum ilia: — id,: 16,140-144. —

mad. Lib^Xl.

ov Tivtt Tovvov (xyeig ^e^Xrjfisvov.) Repone: uYeg (612.). —

lUad. Lib. XI. v. 696—7. :

ex tf' o Y^qwv ccYtXr^v xe ^oaiv xat nwv fiby^ oiwv elXeto, xQivdfievog TQirjxdOi' rjde ro/iirjag.)

Repone: eileT, deiQag fi^Xa tqiyixoOi ; firjXa cum Bentleio. Cf. Heyn., Spitzn. de V. Her. pag. 91. §. 4. et Odyss. 21, 18. —

Iliad. Lib. XI. v. 762.:

utg eov, ei noT eov ye, fiet' dvdQaOiv. avTccQ ^AxM^evg)

Rcponc: wg eifi ^ noT %ov ye /iwt' dvdQdOiv.^^Sj&X se ita sentire et sociis uli dicit, vel punctum temporis iucundL^sima fruilur oblivione eM|pbito reminiscitur, qui niinc sit. — Non ita Iliad. 23, 643. — Cf. quae ad II. 3, 180. ann($ivi, >- Vers. 813. repone: 6i ol vel 6rj; cf. Iliad. 2, 217., 703. et quae ad Uiad. 2,703. ^n&i sunt. —

niad. Lib. Xll. v. ^. :

xdnneOov iv xovirjOi xal rjfii^eav yevog dvdQm'.)

Repone: xovCri xal dQrjid-dav yevog dv^Qwv. — Vcrsu 332. recte quidem omnino Schneidevinus videtur usus esse ad explicandum Soph. Oed. Coi. v. 521—23. ed. Br.; sed negari nequit Homerica propter nQog nvQyov Toav multo esse dicta magis perspicae et hanc Sophoclei loci interpretalionem valde fieri dubiam iis, quae v. 960 — 4. leguntur (cf. v. 266 — 7<); quae cum Homericis nullo modo possunt comparari. ^ Eiosdem fabulae

▼. 588. repone: Qedipo sMe^

■• j;S'--

V. 1336. repone

j349. repone: avrog 6ev(fo. — V. 1

xQcevov

est; eiusinodi quid certe non coram

1 *

■ (

Odyss. 17,365—6. — V.

y. 1390. emendtkt iftVYviin^^nttXaiov li^c/S^, J^^^Hise na%Q&ov quoque iQe§oq TaQvaQOv it« potest expUeulj nl domesticum et •gentilitioHpiaipus dical esse sibi suisque saevum mor- tis numen. — Y. 1584. iam i||||^^^. Tepoi0n xsTvov y ig disl , Progr. Vetzlar. p. 36.; quod Hermannus quoque co^RH^HKdem epud Mimnennum correxi:

r]Qogy or' afi//' avyaig av^erai rjsXiov. —

Nunc legitur avyfjg. — De Iliad. 12., v. 204. egi in Progr. Crucen. 1855. pag. 9.; id quod Sengebuschii fu- gisse videtur diligentiam pag. YII. —

niad. Lib. Xlll. v. 287. :

ovdd xsv ^vS-a xsdv ys (.livog xal x^^Q^S ovoixo.) ■ '

Non est hic locus eiusmodi:, ut tig abesse possit: repone: oij6s rtg (cum Benll. et Heyn.), et: xsov xs. — w »\*t'- >^

mad. Lib. Xlll. t. 315—16.:

,0*' fiiv aSrjv iXotoOi xaViOOv (Asvov TtqXifAoiOf

"ExtOQa IlQiafiiSTji; sl^axi fidXa ^u^eQo^ iOtiv ) j

Repone: fiiv; vide, quae ad 21,249 — 50^ annotavi. — ..■'''' ^

Ilid.^Lib. XIV. vri02.:

iv^a xe Orj ^ovXrj SrjXrjOsraij OQxafie Xaav.) Si vulgata scriptura sana cst, Si^Xrjosrai est aoristus; cf. Thiersch. §. 322,6. etKiihn. (k. Gr. §, 462., annot. 2. — Mihi scribendum videtur: hfd^a 6i Orj. —

^.. Iliad. Lib. XV. v. 18.: ! - l^^

• rj ov fiiifAvr) ors ts xQifJKo vxpo-d-sv, ix 6k nodouv) ;. ,, r. j .-i &-.?*

Repone : ovs v v\p6<f vel vipov (vipi,) dvsxQifito. — Cf. 13,140, Ita ne hoc quidem loco cultissimus poeta prava caesura deformaturt Cf. Spitzn. de Vers. Her. p« 10. —

fbarba- •pad Hero- Murandmii etiain hoc k>oo

Nescio qui narretar incerHi^^qaeiB

res est cum Enniis eliain neglecta arte e

TSVXQOV

Repone: TevxQog MriQioVi

ms

og t' inel ix TtoXitov Repone: OvvaveiQsrai iTtTrovs, rismo libcra esse possint; cf. quae ad 1( dotum quoque, 3,118. Compositio (fvvav accidere debet, verum tam diu potuisse latere. «-

Iliad.Lib.XVL y. 58:' •

rr]V atp ix x**?<»»' ^'^ero xQsicuv 'AYaiiifivaVj) Reponu; tijv fi ai//, vei: fi iketo. — ' ' ^

lUad. Lib, XYT v/99.:

[jiiJT€ Tig 'AQfysCav, vmv (T ixSvfisv oXsS-qw,) Repone: va (T ixSvr^fiev oXsd^Qov. — Vide, quae ad Odyss. 23,52. annotavi el da forma vm Thiersch. Gr. Gr. $. 204.6. — 01ii| conieci: ix vm Si Svfiev, vel: Svfuv S* ix vm y oIsSqov; cf. 22,216. Oe loco proilDminis sic minus significanter oppositi cf. Iliad 10,481. — Omnino ea est veterum linguamm natura, ut saepe contraria eiuamodi necessario debilitentur, velut Iliad. 10,481., 22»259., 4^r~6., (cf. 18,306.); nec tam certoa potest talibus syllabis admoveri sonus, qaam in Gei^pica lingua, velut Horat. Gami. 4, 5, 6.: . u \-" .'. '?i.'i»''«M(fe^

Instar veris enim vultus ubi tll

Affulsit populo, — ; . J??

nam theticae sunt hae syllabae et breves. Sed non esl, cur easdem praeter necesritatem encliticas statuamus, velut Iliad 23,724.; cf. Thiersch. Gr. Gr. $. 149, 3. et qoae ad 17,16. annotavi. Yel huiusmodi locis^ quales sunt Iliad. 6, 444., 17, 174., scripserim: ifjii; cf. Heyn. — Contra in Germanica lingua eam constat esse sententiae vim, ut pro- fodiacas rationes ipsas possit mutare; cuius rei hiculentissimum exemplum est ille SchiJI- leri versus CVallenst.: Picc. 5, 1.):

Es kann nicht seiBl kann Blcht sein! kABB nicht seinl —

«•:*,,:■

ft^

- . A'f.-

10«.

V. 588. repone: iyysvav. — v. 1282. supposititius est; eiusmodi quid certe non corant Oedipo suaderi potuit. Sophoclem pato scripsisM:

td noXXd ydq toi ^ijfiav'^ %^gtpa%<rd rt

noQiOxe (ptovrjv ^ xcnoutzilSmfd nmg. — - V, 1336. repone: d-mnevovxsg ahovfisv; cf. v.. 1363"^^^ et Odyss. 17,365—6. — V. 1349. repone: amdq dsvQo. — V. 1381—2.: reponiBr

dgal xQtttovOBV, eXnsQ rj naXa{y>amm

JixT) ^vve^Qog Zrjvog dQxaioiq vd^otg. — y. 1390. emenda: Ocvyvdv naXaiov €Q€^og, nisialftasse naxQiaov quoque SQS^og Tuqtuqov ita potest explicari, ut domesticum et ^enlilitiuinppedipus dicat esse sibi suisque saevum mor- tis numen. — V. 1584. iam anno 1835. reposuif: xsTvov y eg dtei , Progr. Vetzlar. p. 36.: quod Hermannus quoque coniecit. Ibidem apud Mimnenuum correxi:

^Qog, oT^ altj/ avyaig av^etai i]eXt'ov. —

Nunc legitur avyfjg. — De Iliad. 12., v. 204. egi in Progr. Crucen. 1855. pag. 9.; id quod Sengcbuschii fu- gisse videtur diligentiam pag. YII. —

niad. Lib. XllL v. 287.:

ovde xev evx^a teov ye f^i^vog xai %eTQag ovoito.) Non est hic locus eiusmodi:, ul xig abesse possit: repone: ovde rtg (cum Bonll. et Heyn.), et: teov xe. —

Iliad. Lib. XUL v. 315—16.:

oV fiiv ddrjv eXdcoOi xai eOOvfievov noX^fioio, "Exzoga JlQiafii^rjv, ei xai fidXa xaQxeQog iOxtv.) Repone: fiev; vide, quae ad 21,249 — 50. annotavi. —

lliad. «Lib. XIV. v. 102. :

evd-a xe Orj ^ovXrj SrjXrjOerai, oQxafie Xacov.) Si vulgata scriptura sana est, Sr^XrjoeTai est aoristus; cf. Thiersch. §. 322.6. etKdhn. Gr. Gr. §, 462., annot. 2. — Mihi scribendum videtur: Ma d^ ar}. —

Iliad. Lib. XV. v. 18.:

rj ov fiifivfj ote re xQefito vipd^ev, ix di nodoTiv) Repone : ote t* vipoo' vel vipov (vipi) dvexQifiw. — Cf. 13,140, Ila ne hoc quidem loco cultissimus poeta prava caesura deformatur. Cf. Spitzn. de Vers. Her. p. 10. —

U,.-:>.^ ****^ •■*^

■i^*

Nescio qui narretar incertus, quem Homerds CMltarit^ huius versus motus. Non hic nobis

res est cum Enniis eliam neglecta arte expinff^|ffi)as. —

' Iliad^J|^.XV. V. 302 ^

TsvHQOv MriQ^vii^ll^BF^Mdfriv v^ atalixvTOv "A^i,) Repone: TevxQog MrjQidrtjg xs Mipjg t draXavTog^AQrjty —

Iliad. ftb. XV. v. 680.:

''.^^ik^

og t' sTTsl ix TtoXsuiv nCavQag OvvaeiQstai, iTinovgy) ^ '

Repone : GvvavsiQSTai iTtTTovg, ut tandem Homerica carmina hoc qaoqae docto barba- rismo libera esse possint; cf. quae ad 10,499. aiua^vL 'AvefQto certe est iam apud Hero- dotum quoque, 3,118. Compositio Ovvav facillima^^^^ lexicon. Mirandum etiam hoc loco accidere debet, verum tam diu potuisse latere. ~

Iliad. Lib. XVI. v. 58:

Trjv axfj ix %€iQoav klsTO XQsicav ^Ayafxiflvtov,) Repone; tt^v fi aipf vel: [i i'XsTo, —

Iliad. Lib. XVI t. 99.:

(.irJTS Tig ^AqysCwv, vaiv (T sxdvfisv oXsd-QOV,)

Repone: vw <r sxdvr,fisv oXs&qov. — Vide, quae ad Odyss. 23,52. annotavi et de

forma vm Thiersch. Gr. Gr. §. 204.6. — Olim conieci: «e vm 6h dvfisv, vel: ivfisv

6" sx vm y oXsS-Qov; cf. 22,216. Oe loco pronominis sic minus significanter oppositi

cf. Iliad 10,481. — Omnino ea est veterum linguanim natura, ut saepe contraria eiusmodi

necessario debilitentur, velut Iliad. 10,481., 22,259., 485—6., (cf. 18,308.); nec tam certus

potest talibus syllabis admoveri sonus , quam in Germanica lingua, velut Horat. Cann* 4,

5, 6.:

Instar veris enim vultus ubi tDUS ^^ :\

Affulsit populo, — ;

nam theticae sunt hae syllabae et breves. Sed non est, cur easdem praeler necessitatem

encliticas slatuamus, velut Iliad 23,724.; cf. Thiersch. Gr. Gr. §. 149, 3. et quae ad

17,16. annotavi. Vel huiusmodi locis, quales sunt Iliad. 6, 444., 17, 174., scripserim:

i/jii; cf. Heyn. — Contra in Germanica lingua eam constat esse sententiae vim, ut pro*

sodiacas rationes ipsas possit mutare; cuius rei luculentissimum exemplum est ille Schiji-

leri versus (Vallenst.: Picc. 5, 1.):

Es kann nicht seinl kann nicht seini kann nicht seinl —

p.^ (Astrolog* Haneth.), qnae vel Plateitio

el die alle Fabel,^>*"

lillj^y e n Jf QsP?^z#^len

kend

wies

Sein Gespann rtt

Schavdert Apollo^^i^t

ei in versu Alcaico ad Fraiieiscom II.:

^>y»rgebens hoffst du, Atk»9^f Lonibarde je WJDich liebea lerit, 4t8g.|aP8 der Pole lernt! Wobl tohleift^Jlailaax) Barbarossa,

f .\'(^- "'■■'■■ -^-y ;.;-.; Aber efffftdN; Conradin auch. —

Istud einmal pessumdat numeros et dass est tcnuissimum. Ceterum falso legitur in eiusdem carminis (certe edit. 1843.) terlio Alcaico versu:

Dein Auge gckehrt vrar, dass du Vdlker, •>- ; repone: Blick. —

lliad. 16,97. locutio: al yccQ Zev cet. est ex numeroeorum dictorum et rerum, quae apud Graecos et Romanos trinitalis indicia exhibent; vid. quae annotavi ad Iliad. 23,200—13. — Schneidevinus quoque eiusmodi quid videtur sensisse ad Soph. Oed. Reg. v. 103. CttiuS fabul&e v. 620 — 22. etiamnonc teneo, quod in Philologo conieci: tii] (StfaXco y* ^>' (foi fnnt (cf. Electr. 690., Aiac 1141., Oed. R. 119., Trach 151.), et Aiac. 1137. comparari posse nego. —

lliad. 16, versu 121. verba: T^tafOai di §ovleto vixrjv dicta sunt ad siroilitudinem locutionis: slg fialavetov ^ovXofuxi; §8, qnae Paesius affert ad II. 5,252. adde 8, 157: g>vya^ itQans fioiwxag Vrcnovg, el<ll, 21.: 7tev9-e%o ydq Kvnqovde iiMya x^og, ibid. 446.: tfvya<^ avti? vnoGTqiipag i^^ijxeiVf 12, 124.: f^ ^* ix^g (pQOV^cav ihnovs e%e. — Contrarium est Iliad. 13, 363., 15, '438. —

mad. Lib. XVI. v* 650— 65t: i -

XaXn(p Jrj(o(ff], dnd %* difAcav tevxe SXl^ai, , .

r/ ^V* xai nXedveGOiv d^*'XXetev ndvov alnvv,) ■

Repone: Stjttiaai et kXotto; vid. Iliad. 5, 671—3. et 13, 486., Iliad. 18,808. Bekk. et qtlae ad Odyss. 4, 546. annotavi. — 'OgieXXeiev quoque sine dubio nihil est et dg>eiXn€V scribendum. — V. 754. Eduardus Goebelius in Jul. Mtttzell Conmentar. 1860., Mart. pag. 271« recte repusuit: fisfiaidgf JlatQdHXHS) aXco. »• .

•■^vifefe'

T6) jU£ ia xX^i

Hoc certe loco et 22, 139— -40., magno cum scntentiae lUad. 2,165. et 181. J. Bekkera

itp&iT, €[1610 (T ?Sr}Oi Nimium diu hic quoque partus di d^TqOiv, ut synizesis sit; cf. Thiersch. 6r. 6

lUad. Lib. XIX. v. 43.;

repone vel: iiuTo 2.; vel: iiiov 6^ dir)0ev. —

TT,- - yr^ ■? ■> :*^''

oi' xe xv^sQvrjrai xal l^ov oiTJta t^ryeSiv^ "=

Bothii xdrsxov oit^ia per se aptum non videtur usu Homerico posse confirmari. Con- icci: of y« — fi^v €xov. Olim.: oV ts — fikv el Qa—(ihv. —

mad. Lib. Xli v. 93.:

nCXvatai, dkX^ uQa ^ y« xav dvSaAi! Ttqdaxa ^aivsi.) Recte Bentleius emendavit: dXXd ydq; sed /s particalam debuit servare. ^ Y. 110.

Faesianis adde Mancth. Apotel. 6, v. 33.: ^

(fi^ Tor* dTi (odCvtov xal yaGxsQOi, ixTiQod-OQOVTsg. — Versu 262. (cf. quae ad v. 302. annotavimus} TtQo^aaiv coniungendum cst cum voce

evvrjg, ut notatio sit subiicienda: Per professionem apertam; quod Dammio visum

est; aut significat occasionem vel excusationei^. Participiam xsxQrjfiivov, ut bene

coniecit Bothius, continet caussam 7iQotpdas(og et supplendam est genitivo pronominali

avrijg; potest tamen etiam dativus BQiarjCdi, cogitari; cf. Herodot. 2, 181. Deinde repone:

V. 261: [xr] ifis tko xotQr] et cf. Iliad. 24,553. — Olim conieci: TtQotpdasi xsxQrjfisvov ; cf.

Steph. Thes. s, v. nQotpaa. — Venit hic in mentem loci illius Sophoclei Electr. v. 47.: ayysXXs (T oQxa nQogri&sCg, oO^ovvsxa

r .^.5-. .v(^V'C . Tid^rjx' ^OQs^arrjg — , ^: .• "■ ...^ "l/.

coius simillima est ratio. — Eiusdem fabulae vers. 61—4. supposititios iudico. — V. 445.

repone: XovtQoTg slg (ig') xaQa; id flagitat Graecas sermo et res; cf. Pap. Lex. ed.

Sengeb.: abwischen; ad haec xd^a in libris. Olim coni. XovtQoig iv xdQtf. — V. 45i.

repone: Trjvds y dXinaQrj. — V. 565. est subditus. — V, 852.repone: axvyvav dxiovd'

tticSvt. — V

""^ 12 t4.

■ '^Tetigi hanc rem Progr. Vetzlar. 1835. p. 7. (Aslrolog. Maneth.), quae vel PlHtcnio fraudi fuit in Cassandrae Sapphico versu: ;'-.

Noch eioBal, wie*s kUndet die alte Fabel, 4 Ueber'ni Haus blutgieriger Tantaliden \ Sein Gespann rttckwSrts mit £ntsetz(rn lenkend

SchaudertApoUo. — , et in versu Alcaico ad Franciscum II.: l|9|^'

^ Vergebens hoffst du, dass der Lombarde je Dich lieben lernt, dass je es der Pole lernt! Wohl schleifte Mailand Barbarossa,

Aber es blutete Conradin auch. —

Istud einmal pcssumdat numeros et dass est tenuissimum. Ccterum falso legitur in eiusdem carminis (certe edit. 1843.) terlio Alcaico versu:

Dein Auge gckehrt war, dass du Volker, — ; repone: Blick. —

Iliad. 16,97. locutio: ai yag Zsv cet. est ex numeroeorum dictorum el renim, quae apud Graecos et Romanos trinitalis indicia exhibent; vid. quac annotavi ad Iliad. 23,200—13. — Schneidevinus quoque ciusmodi quid videtur sensisse ad Soph. Oed. Reg. v. 1(>3. Cuius fabulae v. 620 — 22. cliamnunc teneo, quod in Philologo conieci: [.ii] Otfa/M y' IV aoi nots (cf. Electr. 690., Aiac. 1141., Oed. R. 119., Trach 151.), et Aiac. 1137. comparari posse nego. —

Iliad. 16, versu 121. verba: Tgcoeaai di ^ovXsro vCxr]v dicta sunt ad similitudinem locutionis: eiq ^eclavstov ^ovXofxai; ils, quae Faesius aiTert ad II. 5,252. adde 8, 157: qivyad' hXQane fi(avvx«? InTiovg, et 11, 21.: nsvd^sxo yaQ KvnqovSs fisya xXsog, ibid. 446.: (fvyaS' avxig vnoaTQhipag i^s^rjxsivj 12, 124.: xfj ^' iO^vg (pQOVscov 1'nnovg s%e. — Contrarium est Iliad. 13, 363., 15, 438. —

Iliad. Lib. XYL v. 650— 65L:

XaXx(p ^Tjojai], dnd %" Mfnav xsvxs ^Xrjxai,

r] sxi xal nXsovsaOiv 0(ftXXsisv novov ainvv.) Repone: d/ywam ct Uoixo; vid. lliad. 5, 671—3. et 13, 486., lliad. 18,308. Bekk. et quae ad Odyss. 4, 546. annotavi. — 'O^piXXsisv quoque sine dubio nihil est et ogisiXstev scribendum. — V. 754. Eduardus Goebelius in Jul. MiitzelL Commentar. 1860., Mart. pag. 271« recle repusuit: fASfiacJgf JlaxQOKXsiSy dXoo. —

^^(^' '

niad. Lib. XVU. v 16.:

TM /iis «a xXi^og io&lov ivi TgcaeOOiv dQiOd-cu,) Hoc cerle loco et 22,339. hiatuSj^ cuius mj^^onem facil Spitzn. de Vers. Her. p.

139_40., magno cum sentenliae coi||flU9 f-potest expelli: rw ^ii «a, el: jtwy iii ^a. — Iliad. 2,165. et 181. J. Bekkerus edidit: inqSi x ia. — Cf. quae ad II. 16,99. annolavi. —

Iliad. Lib. Xm v. 100.

Nimium diu hic quoque partus monstruosus jMHOpi foedavit; repone vel: i^isTo di di);aer, ut synizesis sit; cf, Thiersch. Gr. Gr. fr'149, 2.; vel: ifxov 6^ Sii^aev. —

Iliad. Lib. XIX. v. 43.:

01 T€ xv^eQvrjTai xai ixov otrjia rr^cov) Bolhii xdrsxov oirjCa per se aptum non videlur usu Homerico posse confirmari. Con- ieci: oV ys — {.ihv «/or. Olim.: oi ts — idv et qa—iih'. —

fliad. Lib. XIX. v. 93.:

TiiXvarai, crAA' aqa rj ys xax dvSQmv xgdaTa ^aivsi.) Recte Bentleius emendavit: dXkd ydg; sed ys partic«lam debuit servare. — V. 110. Faesianis adde Manelh. Apotel. 6, v. 33.:

6rj TOT dTT (odivcov xai yaaxiQog ixTTQoO^OQorTsg. — Versu 262. (cf. quae ad v. 302. annotavimus) nQo^aatv coniungendum cst cum voce svv^g, ut notatio sit subiicienda: Per professioncm apertam; quod Dammio visum est; aut significat occasionem vel excusationem. Parlicipium xsxQrif^i^vov, ut bene coniecit Bothius, continet caussam 7tQ0<fdasbjg ct supplendum est genitivo pronominali avTrig; potest tamen eliam dativus BQiarjiSi cogitari; cf. Herodot. 2, 181. Deinde repone: V. 261: jitjy if^ie tko xotQf] et cf. Uiad. 24,553. — Olim conieci: 7iQ0(fdasi, xsxQr^f-isvov ; cf. Steph. Thes. s. v. nQogiaa. — Venit hic in mentem loci illius Sophoclei Electr. v. 47,: dyysXXs (T oQxoi nQogriO^sig, oO^ovvsxa Tid^rr^x ^OQiaTrjg — , cuius simillima est ratio. — Eiusdem fabulae vers. 61 — 4. supposilitios iudico. — V. 445. repone: XovxQoTg slg (ig) xdQa; id flagitat Graecus sermo et rcs; cf. Pap. Lex. ed. Sengeb.: abwischen; ad haec xd^a in libris. Olim coni. XovtQoTg iv xdQa. — V. 451. repone: TtjvSi y dXiTiaQrj. — V. 565. est subditus. — V. 852. repone: arvyvcov dxiovd' alwvi. —

4

■^'^•'-

tur comi

ad

dolis. tli^

noB BOtain Cruc. 1846. pag. tur, Yid. Hiad.

x};J« iitdfffrj.)

qjtfUffipLe calamitates hae mulieres viden>

es se praebnerunt in alios et

nt abhorrerent a fletu conflfcto

tig02.f 209., 12,309—11., aUbi; cf.

«1^1 et non nota, ut alicubi dicit:

quae ad Vestrit. p. 112. et Progr.

im hae mulieres ex animo lamenten-

r illacrimantur morti Patrocli; quae

%

tamen caussa est, ut eodem tempore suorum funera sibi proponant et hic quoque dolor eo magis refricetur, quod Patrocli bonitas ad earum fructum redundavit ; nunc autem praeter cetera servitutis mala etiam huius clementia sunt privatae. — Ita Ullyssi cantus Demodoci la- crimas excutit recordatione communis calamitatis etorbitatis. HeleDaautemIIiad.24, 761— 775. expositis doloris caussis aperte profitetur:

t(p a^ d^ ccfAa xXalfo na\ if* afifiOQOv dxvvfi^vr] xrj^. — Sedversu iliad. 19, 302. mediu^sfidiiu^verba ipsa ita sunt comparata, utlacrimae, sinon simulanlur, tamen non Patrocli luctu dii||ntur effundi. Quocirca Homerica elegantia huius- modi quid flagilat: JldfQoxXov nQOipaO^ xal d* avTuv vel nQdfpaatv y, a/ju* d* avvuv xridi ixdOtrj. — P

Iliad. lib. XX. v. 14.:

vr^xovarrjOs &eas, dXX i^ dlos rjX&e fiev* avtovSj) Repone: xai avvogy vel: fjiet aXXovg. —

niad. Lib. XX. v. 121—22.: '

naQOTalrj, Solrj Si xQdtog fiiya^ fii^Si « ^fi^ SeviOx^fOf Vva eid^ o fnv ifiXiovoiv aQiOtoi) Repone: fiiya xQdtog, iv di ti — yeviod^uty — Cf. Steph. Thes., Ameis. ad Od. 17,413., Epist. ad Hebr. 6,4; 5., Spitxn. De Vers.Her. p. 91. $.4., et Theogn. v. 173, Br.: GeoXg evxov, olg iOti fiiya xQOtog. ov ti oteQ O^etSv. — II. 20,135. sane dignissimam conlinet Neptuno sententiam: inel rj noXv ^iQtsQoi elfuv. — Vers. 136. ineita multo minus extra ordinem cepit locum, quam nonnunquam Latinorum deinde, velut apud Virg. Aen. 1,195—197.: ■ \

Vina bonus, quae deiDdf cadis onerarat Acestes Litore Trinacrio dederatque abeuntibus heros, Dividit et dictis maerentia pectora mulcet —

i ..

S'W?<',vt.

^:.

Ceteram erravit Yernsdorfims, qui ad V. 14.: ^^i^.

^^ v>. t ^Bn volens parere, re

haec annotaverit: ^Trisyllabuni deinde esl.* — Cf. Terent. Andr. 3, 2, 3. in elegan

Nunc ^rimuttijfb^ istaec iav

Iliad. 20438. J. BekkerusT^tuIit absurduB acumcn Alcmanio somnio acquiescere pptuit et tam pe: rj in xal mutaretur scilicetl —

usiw iii^CNnim poetemm

^^: ?'!";

■.'■Jff '/j->i'#-'

lUad. Lib. XX. t. 215.:

Ja^ttvov av UQtSrov tixeto vsgteXrffeQita Zevi,) Hic ovv videtur scribendum esse, praesertim quum v« 219. sequatur: JaqSwog tixe-y vtov. Cf. quae ad 4,17. annotavL —

mad. Lib. XX. v. 316—17.:

fiTj^ OTtdt* av TQoCri fiaXsQ^ nvf^ naOa darjvca '. Saiofievi^y SaCfoGi d* aQviun vlsg 'Axauiv.") Repone: naGa &iQr]Tai, i. e. incensa exuretur; cf. 6,331. *-

mad. Lib. XX. v. 362.:

dlld fidXa Grixog effit SjafinsQig, ovdi xiv oTu) Repone: xatd GrCxagi cf. 11,91. — Versus 429. affert mibi memoriam Iliad. 1,567.» «M recte Heynius reposuit: dpOov lovreg, ow av v<m; ct^ eius annotationem et Diad. 15,22. -

Iliad. lib. XX. v. 493—4:

cog o ys ndvtt] dvvs Gvv ^x^h daCfiovt HGog, xteivofisvovg iifimitv' ^ie d* oT/iuwr» ywM fiiXcuva.) Repone: xteCviov tovg itpinwv; cf. 357. 11,154. 177. 496. 21,542. Olim conieci: eikofjLevovg, i. e, suo ipsorum globo impeditos. — Spitznerus affert quidem looos, «Ai xteivofievog dicitur, sed non probavit xtnvofiivovg igtinew non praeposlere dicij reapse enim contrariHm fit: Achilles interficit eos, quos insectatur et premit; non insectatur et premit eos, quos interficit; 1,410. ilGa$ Kteivofiivovs est eom^eWere caedendo. — ■ " ■ - . ^ ■ - v - •..-■^

t

M

Iliad. Mb. XIX. v. 302. :

IlatQOxXov Tt^gmGiVy Gifmv d" avruv xrjds* ixdOrrj.) Falluntur, quibus specie Palroclum, reapse suas quaeque calamitates hae mulieres viden- tur complorasse. Primum enim illa aet«te homines misericordes sc pracbuenint in alios et ad lacrimas propensos, atque ea fuit eorum sinceritas, ut abhorrerent a fletu conficto dolis. Vid. lUad, 7,426., Odyss. 9,294—5., 10,198—202., 209., 12,309—11., alibi; cf. OTid. Het. 14, 242—3., ubi vers. 250. repone: tecta et non nota, ut alicubi dicit: non notum numen. — Cf. HoraU Epod. 12,25. et quae ad Vestrit. p. 112. et Progr. Cruc. 1846. pag. 12. annotavi. — Deinde, cur praesertim hae mulieres ex animo lamenten- tur, vid. Iliad. 19, v. 282 — 300., 17,671. — Serio igilur illacrimantur morti Patrocli; quae tamen caussa est, ut codem tempore suorum funera sibi proponant et hic quoque dolor eo magis refricetur, quod Patrocli bonitas ad earum fructum redundavit; nunc autem praeter cetera servilutis mala etiam huius clementia sunt privatae. — Ita IJlIyssi cantus Demodoci la- crimas excutit recordatione communis calamitatis etorbitatis. Helenaautemlliad. 24, 761 — 775. expositis doloris caussis aperte profitetur:

Tw Os xF afAa xXaiat xal 1/** afifiOQOv dxwfiivr] xrJQ. — Sedversu Iliad. 19, 302. mediusfidius verba ipsa ita sunt comparata, utlacrimae, sinon simulantur, tamen non Patrocli luctu dicantur efiiindi. Quocirca Homerica elegantia huius- modi quid flagilat: ndrQoxXov nQOKpaOiVf xal 6^ avTcov vel nQo'<paOiv /, afm (f* avtwv xridi ixdOtt]. —

Iliad. Lib. XX. v. 14.:

vr^xovOrr^Oe &€ag, dXX' i^ dXos r^Xds fiev avrovg,) Repone: xal avvogj vel: fier' aXXovg. —

niad. Lib. XX. v. 121—22,:

naQOtalr], SoCrj 3i xQatog fiiya, fir^Si ti O^vfim SsvkOx^w, iva ddfj o fnv ^iXsovoiv dQiOroi) Repone: fitya xQdxog, iv d« ti — yevsOO^to, — Cf. Steph. Thes., Ameis. ad Od. 17,413., Lpisl. ad Hebr. 6,4; 5., Spitzn. De Vers.Her. p. 91. §.4., et Theogn. v. 173. Br.: 0£oTg £vxov, oig iozi fiiya xQaxog. ov %i dreQ -d^ewv. — II. 20,135. sane dignissimam conlinet Neptuno sententiam: iml rj noXv (ftQteQoC eifuv. — Vers. 136. ineixa multo minus extra ordinem cepit locum, quam nonnunquam Latinorum deinde, velut apud Virg. Aen. 1,195 — 197.:

Vina bonus, quae deindf cadis onerarat Acestes Litore Trinacrio dederalque abeuntibus heros, Dlvidlt et dictis maerentia pectora mulcet. —

Ceterum erravit Vernsdorfins, qui ad Poett. Hki. IIL Cami. Sapph. Incert. Aact. V. 14.:

Nam volens parere, regit deinde. — , -

haec annotaverit: ^Trisyllabum deinde prima eorirepta contra iisnm meliorum poetamm esl.* — Cf. Terent. Andr. 3, 2, 3. in eleganfissimis Bacchiads versibus:

Nunc primum fac istaec lavet: ppst deinde^ — . Iliad. 20438. J. Bekkerus sustulit absurdum isini S^jgi^^ et miror, qnod Faesii acumcn Alcmanio somnio acquiescere potuit et tam perplexabilem snitiiefe trinsgressionem, ne ^' in xai mutaretur scilicet! —

lUad. Lib. XX. v. 215.:

//ccQSavov av nQUTOV texero veg^sXrjeQ^cc Zev^j) Hic ovv videtur scribendum esse, praesertim quum v, 219. sequatur: JaQ^avoi av %ixe-d>^ vtov. Cf. quae ad 4,17. annotavi. —

Hiad. Lib. XX. v. 316—17.:

lirjS' ojtot av TQoit] fiaXeQw nvQt naGa Sar^ai . daiofie'vr]y 6ai(aOi S" ixqtJioi vleg *A%aimv.") Repone: naOa &e'Qr]ratf i. e. incensa exuretur; cf. 6,331. —

lUad. Lib. XX. v. 362. :

dXXd fidXa (STixog elfii SiafineQ^g, ovSe tiv' oia>) Repone: xatd OtCxccg; cf. 11,91. — Versus 429. affert mibi memoriam Iliad. 1,567., ubi recte Heynius reposuit: doaov lovtegj ot av toi; cf. eius annotationem et Iliad* 15,22. -

lUad. Lib* XX. v. 493—4:

tog o ye ndvtji ^vve Ovv ^X^h ^ccCfiovi lOog,

xteivofievovg ig^encov' ^e'e (T aVfiati yaXa fieXaiva.) Repone: xteCrcov tovg icpeniov; cf. 357. 11,154. 177. 496. 21,542. Olim conieci: eiXofierovg , i. e, suo ipsorum globo impeditos. — Spitznerus affert quidem locos, ubi xteivofievog dicitur, sed non probavit xteivofiivovg icpineiv non praepostere dicij reapse enim conlrarium fit: Achilles interficit eos, quos insectatur et premit; non insectatur et premil eos, quos interficit; 1,410. iXoai xTWj^ojtt^yors est compellere caedendo. —

m

Ilia*. tlb. XXI. T. 190.:^ -^f^ '

r^ «{^ARStov ^(^ 26«( Trova/jitSv aXifiVQrj^vtaivJ ,

Hoc loeo jii^ est atqni, non r^T, at Faesio visum, et rm versu 191. debuit poni: Atqai Jappiter cet>i ergo rarsam cet. Itaque aut^ praepostere posuit poeta hanc vo- culam, aul reponeiMliUB eil: Tuv. Cf. 7,382. — Ody^ 16,121. sunt qui t<Sv legant. — lUad. yers. 194. sa^ V«(mh^u|^J^pertiani loci: 4,1 iJK, ubi recte reposuerunt: corri- pere orej cC :^iiY. A^:2^#7. Homerico loco rJ^ondet Virg. 7,678.; 8,31. (72.), nbi, at melius habitet deus aquatilis, repone v. 74^5.: Qui — Sorte tenet, vel: Fontis habet Ccf. 66.); et Ovid. Met. 14,232. — Iliad. 21, v. 203. iyxiXviq ts xai IxS-vsg non est dictum, ut TQadg ze xaf^ExtoQa et similia, quod Faesius opinatus est; nam penes anguillas non est principatus piscium, sed propter peculiarem suam naturam non inter pisces numerantur; quod maxime liqueat ei, qui ad sonos notalionum, quos Ix^vg et iyxe^vg nomina prae se ferunt, attenderit; illo enim rapidus quidam motus et simul rigor, hoc reptatio et lubrica volubilitas pingitur. — Cf. etiam Schulz. Progr. Quedlinb. 1855. p. 23. — Iliad. 21,225. in Progr. Cruc. 1855. p. 36. conieci . '^iSxTo^cr. —

Iliad. Lib. XXI. v. 249— 50.:

dxQOxslainooav, Vva fiiv navOeis novoio

6Xov 'AxiXXrja, TqcosOOi 6i Xoiyov dXdXxoi.) Repone: fihv. — Cf. quod ad Iliad. 13,315 — 16. annotavi. De vers. 319.: aXig x^^a- dog ntQixevag fivQiov cf. Hermes. Leont, v. 55 — 6., Progr. Cruc. 1855. p. 10—11., Odyss. 16,121. el Intrpp. ad IIiad.22,349. — lliad 21, v. 322—23. nihil est, cur scribatur : TvfJi^oxorja', ot€. — Ceterum non potest hoc &dm(oOiv conferri cum Cornel. Nep. Eum. 13,3, — V. 340. recte Thierschius scripsit: nQiv y dnonavs; cf. 1,98. 5,288. 9,488. 13,105. 18,75; 135. Odyss. 13,124; 322; 336; 18,289. alibi, et Spitzn. De Vers. Her. pag. 82. — Versu 477. necessario scribendum: noXsfiC^eiv ; vid. Heyn. — Versu 530. qui ovqvvoov edunt, inventis frugibos glandem malunt edere. —

Iliad. Lib. XXI. y. 534.:

avTOQ intl x ig tsixog dvanvsvOcoOi dXivteg,) Repone: inei y ig tsXxog dvaitvevOovtai vel dvanvBVQov^ii^ Ut etiam digamma ex- plealur; cf. de fut. act. Thiersch. Gr. Gr. $. 125,20., Passov. Lex. Gr. L pag. 156., Steph. Thes. ed. Paris. et Damm. Lex. Homer. ed. Rost. s. v. nvito. — Incipere respirare nihil est; cf. 15,235. et 16,42. — De particula insX cum futuro coniuncta vid. Passov. Lex. Gr. el Sleph, Thes. 3. pag. 1455. — Olim conieci: insix ig — dvttnytifofSk.—

■■'-■r -■■»■

;**'^ Iliad.Lib.Xm ^84.^

Ttav [ivrjOai, ffiXs t^xvoVj afivv€ $^ ^W^- ^vS^) Repone: aXevs 6h dtjiov avdqa xsixsog gvrdg jM^^q^tytpm^^lW fe?y ; qaodHeysius falso minus accommodatum vocat, ita Maut Homericinn esse opinans; cC. i>432. — Teixeog ivTog icov Hector non ipoiest dfivvsiv; nam non est in arbe QA Jfppjftig Bjpd' 12«141 — 2., et alia ratio est Iliad. 4,341. et 12,315.), neque matri id a^^SBP^» vt Adbfllem filiuf arceat, sed ut fuga evadat. Yid. Steph. Thes. s. v. dXsJa^Kliivs. Ct a/tTrvvro cet. et a[X7tvvs. — . ■ "-;V\,.r'' '-yf^^-^^y:.^^- ^'/^ '^":

niad. Lib. XXU. v. 157.: v ^.

TTJ ^a 7TaQadQafis'Tr]V, (psvym', o (T oTiiG&s dmxcov,) t * --

Non potest comparari Iliad. 7,418. Repone : TvaQaSQafi o fikv. Cf. 7,8. —

Uiad. Lib. XXU. v. 202.:

TTWg 6s xsv '^xrcoQ xrJQag v7ts^s(fVYSv -d-avdTOio,) Nescio an Ttwg 6s' vvv scribendum sit. —

lUad. Lib. XXIL v. 349.:

oytT sX xsv 6sxdxig xal isixoGivrjQiT aTtoiva) Repone: sT (loi Ssxdxig ts xal slxoodxig Cvel dsxdxig xal isixoGdxig) xXvt txTtoiva. Cf. 9,379.:

ovcT £^ (loi dsxdxig ts xal sixoGdxig ToGa Soirj, et Odyss. 8,417.: xXvtu SmQa. Vulgata scriptura pariter est importunus barbarismus at- que zehnfach und zwanzig; 6sxa xal sixoGdxig fortasse patienter ferri posset, ut zehn und zwanzigfach. Sed omnia edepol mira, nisi sunt, qui contra impense hic collaudent poetae artem, qua Achillem iracunde TtatpXd^ovTa aspera oratione e^resserit, Jnnoni cum ingeniosa caesurae offensione suspensae comparem! Cf. quae ad 15,18. anno- tavi — Vox vrJQiTog sine dubio debetur inveterato errori et apud Hesiod. Op. 511. scri- bendum: tot drtsiQiTog vXr]; item apud ApoUon. Rhod. 3,1288.: dGniS' dnsiQiTa Tav'Qfov Xxvia, 4, 158.: dfiqiC t dnsiQiTog oSfirj. — Olim apud Homemm qooque conieci: sutoff dneiQiT dnoiva. Cf. pag. 16. el Iliad. 23,760. —

"" Iliad. Lib. Xm v. 492.:

■-'■ dsvofisvog ds x dveiGi ndig ig naxQog sTaiQOvg,)

Ouid hoc loco pote peius quicquam isto verbo dvsiGi memorarier? prae-

5

%

Iliad. Lib. XXI. v. 190.:

T^ xQsCO<S(iiv (A^v Zsvg TtoTaficov akiiiVQrjsvTmv,) Hoc loco fihv est atqui, non t^T, ut Faesio visum, et xm versu 191. debuil poni: Atqui Juppiter cet.| ergo rursum cet. Itaque aut praepostere posuit poeta hanc vo- culam, aut reponendum est: Twv, Cf. 7,382. — Odyss. 16,121. sunt qui xwv legant. — Iliad. vers. 194. subit recordatio Propertiani loci: 4,11, 24. > ubi recte reposuerunt: corri- pere ore; cf. Virg. Aen. 2,707. Homerico loco respondet Virg. 7,678.; 8,31. (72.), ubi, ut mclius habitet deus aquatilis, repone v. 74 — 5.: Qui — Sortc tenet, vel: Fontis habet (cf. 66.); et Ovid. Met. 14,232. — Iliad. 21, v. 203. iyx^lv^q re xai Ix^veg non est dictum, ut TQwdg xs xai^ExxoQa et similia, quod Faesius opinatus est; nam penes anguillas non est principatus piscium, sed propter peculiarom suam naturam non inter pisces numerantur; quod maximc liqueat ei, qui ad sonos notalionum, quos IxO^vg et Myxflvg nomina prae se ferunt, attenderit; illo enim rapidus quidam motus et simul rigor, hoc reptatio el lubrica volubilitas pingitur. — Cf. etiam Schulz. Progr. Quediinb. 1855. p. 23. — Iliad. 21,225. in Progr. Cruc. 1855. p. 36. conieci . '!£xro(>£ir. —

liiad. Lib. XXI. v. 249—50.:

dxQoxe^aii'i6o)v, Vva fiiv navOeie novoio

6iov 'Axi^^rja, TQCoeOCi dh Xoiyov dkdXxoi.) Repone: (ihv. — Cf. quod ad lliad. 13,315 — 16. annolavi, De vers. 319.: aXig x^Q^- 6og nfQixevag f.ivQiov cf. Hermes. Leont. v. 55 — 6., Progr. Cruc. 1855. p. 10 — 11., Odyss. 16,121. et Intrpp. ad lliad.22,319. — lliad 21, v. 322—23. nihil est, cur scribatur: Tvf.i^oxorjo', 0T€. — Ceterum non polest hoc ^dmuiOiv conferri cum Cornel. Nep. Eum, 13,3. — V. 340. recte Thierschius scripsit: nQiv y dnonavs ; cf. 1,98. 5,288. 9,488. 13,105. 18,75; 135. Ody.ss. 13,124; 322; 336; 18,289. alibi, et Spitzn. De Vers. Her. pag. 82. — Versu 477. neccssario scribendum: nolsfii^eiv ; vid. Heyn. — Versu 530. qui otqvvcov edunt, inventis frugibus glandem malunt edcre. —

Iliad. Lib. XXI. v. 534. :

avTttQ inei x" ig reixog dvanvevOcoOi dXevteg,) Repone: inei y' ig xetxog dvanvevOovxai vel dvanvevaovaif ut eliam digamma ex- plealur; cf. de fut. act. Thiersch. Gr. Gr. §, 125,20., Passov. Lex. Gr. L pag. 156., Steph. Thes. ed. Paris. et Damm. Lex. Homer. ed. Rost, s. v. nvia>. — Incipere respirare nihil est; cf. 15,235. el 16,42. — De particula inei cum futuro coniuncla vid. Passov. Lex. Gr, el Sleph, Thes, 3. pag. 1455. — Olim conieci: ineix ig — dvanveimOt.—

lUad. Lib. XXll. t. 84. : j

Ttov fAvrjOai, (fiks tsxvov, ccfivvs dh drjiov avSqa) Repone: aXsve dh drjiov avdQa Tsixsog ivTog Itav. Yulgatum eral*toV; quod Heynius falso minus accommodatum vocat, ita s'aa) Homericum esse opinans; cf. 1,432. — Tsixsog ivTog i(ov Hector non potest «jitym»'; nam non esl in urbe (^ut Lapithae Iliad. 12,141 — 2., et alia ratio est Iliad. 4,341. et 12,315.), neque matri id nunc carae est, ut Achillem filius arceat, sed ut fuga evadat. Vid. Steph. Thes. s. v. dXsv<o et alevs. Cf. afiTtvvTo cet.

et aflTTVVS. —

niad. Lib. XXll. v. 157. :

Trj Qu TiaQaSQafisTrjv, (fsvywv, o d^ OTiKSd-s Sicoxcov,) Non polest comparari Iliad. 7,418. Repone: TtaQccdQafi o fisv. Cf. 7,8. —

Uiad. Lib. XXII. v. 202.:

Tiwg 6s X8V ^lExTooQ xrJQag v7t€^6'(fVYfV d^avaTOio,) ,

Nescio an n<ag 6s vvv scribendum sit. —

Iliad. Lib. XXIL t. 349.:

ovd^ sX xsv dsxdxig xal isixoGivrjQiT^ aJtoiva) Repone: si' fioi Ssxdxig ts xat sixoodxig (\e\ 6sxdxig xal isixoOdxig) xXvt dTCOivu.

Cf. 9,379.:

ovS' sl fioi dsxdxig ts xal sixoadxig ToOa Soii], et Odyss. 8,417.: xXvtd dwQa. Vulgata scriptura pariter est importunus barbarismus at- que zehnfach und zwanzig; dsxa xal sixoodxig fortasse patienter ferri posset, ut zehn und zwanzigfach. Sed omnia edepol mira, nisi sunt, qui contra impense hic coUaudent poetae artem, qua Achillem iracunde na^fXd^ovTa aspera oratione expresserit, Junoni cum ingeniosa caesurae offensione suspensae comparem! Cf. quae ad 15,18. anno- tavi. — Vox vrJQiTog sine dubio debetur inveterato errori et apud Hesiod. Op. 511. scri- bendum: t6t dnsiQiTog vXrj; item apud Apollon. Rhod. 3,1288.: d07ti6' dTtsiQira tuvqcov ixvia, 4, 158.: dfi(fi t dnsiQiTog 66firj. — Olim apud Homerum quoque com'eci: sTxod' dTtsiQiT djtoiva. Cf. pag. 16. et Iliad. 23,760. —

niad. Lib. XXn. t. 492.:

6sv6fisvog 6s x dvsiOi ndig ig naTQog sTaiQovg,) Quid hoc loco pote peius quicquam isto verbo dvsioi memorarier? prae-

5

18

r:;

sortim qamn ▼. 499. puer narretnr dvi&vai, et recte quidem; nam hoc certum est, aliqno modo matrem dl 60 relinqui* Hoccine credibile, tanta inopia innata Graeco ser- moi|i ut siet! — - Tiril! si Graed kaec eodem verbo dixissent, profecto non elegantius et dilacidius essent locuti, qaam egomet nonnullis videbor, quum eam opinionem antigerio mihi displicere ero professus. Stat sententia ! reponc : ansioi vel ay etai. — Olim conieci : nQoaeiOt, fjtsfeia^ (Dacier.: alKMrde) et: ndQsiat; cf. Passov. Lex. Gr., Heyn. et Voss. — In- terpres Latinos v. 492.: Tidit, et v. 499.: redil, (Dacier.: reviendra)! —

*" ' lUad. Lib. XXUl. v. 74.: -

i dXJi avttog dldlrjfiai dv svQvnvXtg ^Aidog dw.) Repone: dXdXrnA dfi(f ; cf. v. 71 — 3., Virgil. Aen. 6,329. — Interpres Latinus: cir- ^cum; item Voss.; Dacier.: devant! —

Iliad. Lib. XXlll, v. 200—213.

Posterioris aetatis videntur esse hi versus; Ovidianum quendam praefcrunt colorem. Cf. quae ad 7,443—64, annotavi.

Vers, 191. in vocibus XQoa Tveaiv rjd^ (leXsaaiv est XQoa ipsa res, quam recipit ver- bum, et dalivus stat vera et germana vi, ut cutis ita dicatur siccari circumcirea, ul hoc malum nervis et membris accidat. Cf. de praepositione Iliad. 11,89. et de dativo, quae Progr. Crucenac. 1855. p. 24—6. exposui; quibus adde Schneidevin. ad. S. Oed. Reg. V. 25. — Laetor C. V. Nauckio complures meorum dativorum placuisse et puto futurum esse, ut ei persuadeatur, apud Horatium saxis quoque gratum fieri, quod turbati maris spuma liberantur, C. 1,12,29. Eadem subest ratio plurimis locis, velut Carm. 1,11,6.; 2,16,17.; 3,1,10.; 4,7,9.; Epod. 16,55.; interest enim etiam siccarum glebarum, ut urantur semina. — Carm. 1,1,15. et 1,3,13. esse dativos is solum sine adiunctione potest dicere, qui mecum omnes casus, quos per formam licet, dativos habeat; nam luc- tari coniungitur etiam cum ablativo. —

CeteruraNauckiumspero summam suam quam testificatus est interpretandi peritiam et exjmia in Horatium suum merita ita cumulaturum esse, ut maximum esse tempus existimet, ut in scholasticis huius poetae editionibus magis ducatur eorum ratio, quae critici in sus- picionem adducunt vel vituperant, et desinat animae magnae prodigus esse in rebus despe- ratis, velut in ipso primo carmine, praesertim in farragine v* 30 — 36.; quae adversis fron- tibus secum pugnant. — Cf. Linker. Praef. IIL — ' ■

Rei etiam maioris mentionem inchoabo ad Horat. Carm. 1,2. — Veritatis divinae scmina e lacris litteris ad omnes pervenerunt gentes atque enata fructum reddiderunt, utleci tulit \

■*..^:.^ ■.:...^.-«^:-^ ::..:,. . ^

natura. Hoc Horatianum carmen est ex ea Graecarum et Latinarum litteniram par|e, quae profecta est a doctrina , quae est de peccato et improbitate et de miseria hominum in saecula crescente et ingTavescente et de moestitia perditae beatitudinis salutisque desiderio et de expiatione poenaeque ineritae remissione (Cf. quae ad Iliad 16,99. pag. 12. annotayi). De quibus rebus ita Deus nos edocuit, ut divinae iustitiae et sanctitati non ab ulio hoinine posse satisfieri credamus, sed a summo numine ipso humana specie induto, qni sit M e s s i a s sive Deus Filius. Hanc sacrorum scriptonim cogitationem et voluiUatem carptim et obscure perlatam ita Graeci et Romani sunt interpretati , ut, qvae ad cunctos mortales eorumque conditionem spectarent, in se suasque res traherent. Sic igitur Adamus fit Lao- medon, qui deiictum admisit in Apollinem et Neplunum; vel a Romulo, qui, ut Cainus, manum fraterno sanguine cruentavit, vel a Caesaris nece peccati ducunt originem; universi autem generis humani perversitas et nequitia inde consecuta et divinitus malis punita his gentibus sunt bella civilia, clades et ruina reipublicae, mores magis magisque lapsi. Et qnemadmodnm per expiatricem M e ss i a e mortali matre nati clementiam innocentia generis humani et naturae et beata aeterni paradisi vita restituitur et regnum eius est potentissimum plenissimumque divinae voluptatis, ita ut nova terra novumque coelum creetur : sic per Mercurium paciferum et gratiae reconciliatorem, qui sub Augusti imagine rempublicam moderatur, vel per puerum aliquem salutarem maioruni virtus et integritas et Latini nominis honos ac splendor redit et Romani faustissimo totum orbem tenent imperio, ila ut aurea aetas de integro instaure- tur et gens humana ex aethereo semine renovetur.

Cf. Jes. Prophet. 7,14. 9,6—7. 11,1— 10. — Itidem apud Virgil. Georg. 1,129—31. serpentes aurea aelate non erant venenatae neque homines carebant igne; hoc Hesiodus quoque testatur, quem secutus (Op. 202 — 382.) Yirgilius Georg. 1,133. sqq. scripsit; vid. Preller. Mythol Gr. 1,61., Odyss. 1,32—4., Pindar. Olym. 2., Aeschyl. Agam. 160— 254. 355—488. 944-53. 1485—8. 1560—6., Soph. Anlig. 332—75., Plat. Alc. II. p. 464., Juvenal. 10,149—50.

(Sed Horat. Carm. 3,18,13 — 16. sane|^ perridicule sunt supposita; cf. Grupp. Min. p.

■ 54., 71., 96., 113,, 142.)

Adde Epist. 2. Petr. 3,13., 1. Mos. 8,21.,PaullEpisUadRom., 1. 2. 3. 8,22. et confer. Hesiod. Op. 174— 201., Hoin. lUad, 17,446— 7., 19,90. sqq., Odyss. 18,130—6., AeschyL Ag. 551—71., 783— 98., 832-40., 884—5., Soph. A. 552—6., Naegelsb. Theol Hom.Sect.

.f4., 6. et 7., Br. Gnom. p. 128. Simonid., ibid. Theogn. p. 34. v. 421., sqq., Soph. Oed. ,CoI. i211— 48. (vid. Progr. Cmcen. 1855. pag. 44. et Anton. Goebel. in MutKelL

,'Commentar. Nov. 1858. pag. 810., qui praeclare disserit de adiectivo /A^^cot//, quod cum

:^]BkQv^^\^ fiiii^vQos et .^fi(Ao£ cqinpiu^ ac soilicitum et ipsum converti yultjj Ackerm.

18

sortim quum v. 499. puer narretur dvievai, et recte quidem; nam hoc certum est, aliquo modo matrem ab eo relinqui. Hoccine credibile, tanta inopia innata Graeco ser- moni ut siet! — Vah! si Graeci haec eodem verbo dixissent, profecto non elegantius et dilucidius essent locuti, quam egomet nonnuUis videbor, quum eam opinionem antigerio mihi displicere ero professus. Slat sententia ! reponc: ccnfHiiyeluQ etai. — Olimconieci: nQoOem, fjistsiai (Dacier.: aborde) et: naQsiai; cf. Passov. Lex. Gr., Heyn. et Voss. — In- terpres Latinus v. 492.: vadit, et v. 499.: redit, (Dacier.: reviendra)! —

Iliad. Lib. XXiil v. 74.:

dXX^ avTcog dXdXrjfiai dv svQvnvXtg ^Aidoc 6co.) Repone: dXdXr^ii dfigj' ; cf. v. 71 — 3., Virgil. Aen. 6,329. — Interpres Latinus: cir- cum; item Voss.; Dacier.: devant! —

Iliad. Lib. XXIU. v. 200—213.

Posterioris aelatis videntur esse hi versus; Ovidianum quendam praefcrunt colorem. Cf. quae ad 7,443—64, annotavi.

Vers, 191. in vocibus x?^« Ireaiv r]6^ (.leksaoii' est x(>oa ipsa res, quam recipit ver- bum, et dalivus stat vera et germana vi, ut cutis ita dicatur siccari circumcirca, ul hoc malum nervis el membris accidat. Cf. de prappositione Iliad. 11,89. et de dativo, quae Progr. Crucenac. 1855. p. 24 — 6. exposui; quibus adde Schneidevin. ad. S. Oed. Reg. V. 25. — Laetor C. V. Nauckio complures meorum dativorum placuisse et puto futurum esse, ut ei persuadeatur, apud Horatium saxis quoque gratum fieri, quod turbati maris spuma liberantur, C. 1,12,29. Eadem subest ratio plurimis locis, velut Carm. 1,11,6.; 2,16,17.; 3,1,10.; 4,7,9.; Epod. 16,55.; interest enim etiam siccarum glebarum, ut urantur semina. — Carm. 1,1,15. et 1,3,13. esse dativos is solum sine adiunctione potest dicere, qui mecum omnes casus, quos per formam licet, dativos habeat; nam luc- tari coniuno^itur etiam cum ablativo. —

CeterumNauckiumspero summam suam quam tcstificatus est interpretandi peritiam et eximia in Horatium suum merita ita cumulaturum esse, ut maximum esse tempus existimet, ut in scholasticis huius poetae edilionibus magis ducatur eorum ratio, quae critici in sus- picionem adducunt vel vituperant, et desinat animae magnae prodigus esse in rebus despe- ratis, velut in ipso primo carmine, praesertim in farragine v. 30 — 36.; quae adversis fron- tibus secam pugnant. — Cf. Linker. Praef. lU. —

Rei etiam maioris mentionem inchoabo ad Horat. Carm. 1,2. — Veritatis divinae semina e sacris litteris ad omnes pervenerunt gentes atque enata fructum reddiderunt, ut loci tulit

19

natura. Hoc Horatianum carmen est ex ea Graecarum et Latinarum litterarum parte, quae profecta est a doctrina , quae est de peccato et improbitate et de miseria hominum in saecula crescente et ingravescente et de moestitia perditae beatitudinis salulisque desiderio et de expiatione poenaequc ineritae remissione (Cf. quae ad Uiad 16,99. pag 12. annotavi). De quibus rebus ita Deus nos edocuit, ut divinae iustitiae et sanctitati non ab ullo homine posse satisfieri crcdamus, sed a summo numine ipso humana specie induto, qui sit Messias sive Deus Filius. Hanc sacrorum scriptorum cogitationem et voluntatem carptim et obscure perlatam ita Graeci ct Romani sunt interpretati , ut, quae ad cunctos mortales eorumque conditionem spectarent, in se suasque res traherent. Sic igitur Adamus fit Lao- medon, qui delictum admisit in ApoUinem et Neptunum; vel a Bomulo, qui, ut Cainus, manum fraterno sanguine cruentavit, vel a Caesaris nece peccati ducunt originem; universi autem generis humani perversitas et nequitia inde consecuta et divinitus malis punita his gentibus sunt bella civilia, clades ct ruina reipublicae, mores magis magisque lapsi. Et quemadmodnm per expiatricem M e s s i a e mortali matre nati clementiam innocentia generis humani et naturae et beata aeterni paradisi vita restituitur et rcgnum eius est potenlissimum plenissimumque divinae voluptatis, ita ut nova terra novumque coelum creetur : sic per Mercurium paciferum et graliae rcconciliatorem, qui sub Augusti imagine rempublicam moderalur, vel per puerum aliquem salutarcm maiorum virtus et inlegritas et Latini nominis honos ac splendor redit et Romani faustissimo totum orbem tenent imperio, ila ut aurea aetas de integro instaure- tur et gens humana ex aethereo semine renovetur.

Cf. Jes. Prophet. 7,14. 9,6—7. 11,1 — 10. — Itidem apud Virgil. Georg. 1,129—31. serpentes aurea aetate non erant venenatae neque homines carebant igne; hoc Hesiodus quoque testatur, quem secutus (Op. 202 — 382.) Virgilius Georg. 1,133. sqq. scripsit; vid. Preller. Mythol. Gr. 1,61., Odyss. 1,32-4., Pindar. Olym. 2., AeschyL Agam. 160— 254. 355—488. 944-53. 1485—8. 1560—6., Soph. Anlig. 332—75., Plat. Alc, II. p. 454., Juvenal 10,149—50.

(Sed Horat. Carm. 3,18,13 — 16. sane[^ perridicule sunt supposita; cf. Grupp. Min. p. 54., 71., 96., 113., 142.)

Adde Epist. 2. Pelr. 3,13., 1. Mos. 8,21.,PauIl.Epist.adRom., 1. 2. 3. 8,22. et confer. Hesiod. Op. 174— 201., Uom. Iliad. 17,446— 7., 19,90. sqq., Odyss. 18,130—6., AeschyL Ag. 551—71., 783—98., 832—40., 884—5., Soph. A. 552—6., Naegelsb. Theol Hom. Sect. 4., 6. et 7., Br. Gnom. p. 128. Simonid., ibid. Theogn. p. 34. v. 421., sqq., Soph. Oed. Col. 1211^48. (vid. Progr. Crucen. 1855. pag. 44. et Anton. Goebel in Mutzell. Commentar. Nov. 1858. pag. 810., qui praeclare disserit de adiectivo fisQcoip, quod cum nominibus oiCvQog et deiXog comparat ac sollicitum et ipsum converti vult), Ackerm.

itr; ' - ' ' - •■■-",• ! ' '.'-■'■■.

^ • ■ ■

B — ^ 20

■-^i^aSi^" ^'■-<.y;i>;..ii^\ ' ■ ' ' ;

Christ. Placit. apud Platon. cap. 6., CatuIL 64,383—9., Cic. de Off. 2,5,16., Tusc. i,%, 114-6., c. 67—68., Plin. Nat. Hist. 2,21. et 7,1., Juvenal. 1. 6. 15. Cv. 702). v

Deinceps considera praecipue Virg. Eclog. 4., Georg, 1,463 — 514., Aen. 1,258—96., 6,756—853., Horat. Carm. 3,3., Epod. 7; 16., Carm. 2,1,5.; 4,2,33—40.; 5; 14; 15; Carm. Saec, Epist. 2., 1., 1—19. ! .

De notitia Jadaicarum rerum apud Graecos et Romanos vide Strab. XYI., 2. (Ca- saub. p. 523.), Tacit Hist. 5,1—13., Flor. 3,5,30., Justin. 36,1—3., Hor. Serm. i,9,69 — 72., luvenal. 14,96 — 106., Sueton. Vespas. 4.; 5.; 7.; 8., Lassaulx. Obit. Grae- citatis, Monach. 1854. p. 5. et 7.: «Es ist eine bckannte Erzahlung, an deren Wahrheit zu zweifeln kein Grund, dass schon der Kaiser Tibcrius auf den Berichl des Pilatus die Absicht gehabt habe, Christum unter die Zahl der Goelter aufnehmen zulassen; was jedoch durch den Roemischen Senat, oime dessen Zustimmung kein neuer Cultus eingefiihrt werden durfte,

vereitelt worden ist. Tertull. Apol., 5,21., Euseb. Hist. Eccles. 2,2. Denn die heid-

nischen nationalen Religionen liessen sich gegenseitig gelten, — das Judenthum aber und das aus ihm hervorgegangene Christenthum — liessen die polytheistischen Religionen (die noXvi>sia fiavia (Euseb. v. Const. 2,45. p. 382. B.) nicht gelten". —

Denique inspice Abaelard. Theol. 1251, Epist. 6. ad Helois., Maurit. Carrier.: Abaelard. et Helois.: Giss. 1844. pag. XL VII., pag. 188. et eiusdem Religios. Oratt., Lips. 1850. pag. 167—70.

Quae media aetate de quarta Virgilii Ecloga ipsoque poeta et de Sibyllinis Carminibus iudicata sunt verissime (ut iam tum subsensi, quum librum scripsi, cui index est: Lux et Caligo, Cliviae, 1838. pag. 104.), posteriorum temporum impia levitas cum stolida audacia est cavillata , velut cum primis unus de praesultatoribus quotidianarum istarum praestigiarum, J. H. Vossius ad Virgil. Buc. Vol. L p. 132. ed. IL, Alton. 1830.; quem ceterum optime de liberalibus disciplinis esse meritum neutiquam nego; sed. cf. C. Tuscul. 3., 4. §. 8. et Ter. Andr. Prolog. 17. Quae quidem insaniens sapientia hodie ducente Deo revicta et confutata est, ut ad nihilum venerit.

Sed quum in editionibus Virgilii et Horatii hoc loco venim nondum compareat, religio mihi fuit occasioni ad id signiOcandum datae deesse, ut tandem desistant interpretes reddere noUe, quae hic artibus honestis debent, eaque, quae effecta sunt perspicientia recti, ad scho- lae et adolescentium litlerarum studiosorum fructum redundent. — " •

Ad Hor. Carm. 1,28,74. fugit Linkerum et Meineckium, inoidisse mihi in men- tem eandem emendationem, quae Peerlkampio, et eodem tempore^ cf. Progr. Vetzlar. 1835. p. 4. — Meineckius non debuit Virgilianis similibusque exemplis et ipsius Horatii epico yersu, Epod. 1 3,3. : capiti inhumato, tegiexistimare; nam Threicio aquilone

--.•/■"■T?<f^i

'■'.:'''. V: . . .'. -'

21 «— l-i-:"-

tst hiatus Graecorum more admissus, sicuti vel correptae huins generis syllabae in heroi- cis Tcrsibus leguntur, verbi caussa: Sub Ilio alto (Aen. 5,261.); yid. Cic. Or. c. 45. 152. et quae annotavi ad Vestrit. pag. 79. et 115.; et Progr. Crucenac. 1846. pag. 16 — 19.

et L a c h m a n n. ad Lucret. 6., 743.; 3,954. Carm. 2,1 3,16. correxi Progr. Vetzlar. 1835.

pag. 30. timetque; quod videtur fugisse Lachmannum, quum adLucret. p. 77. timetTe emendavit; itemMeineckium et Linkerum, quisicedidit. QuamlegendirationemOreUia*

vocat minime poeticamll Carm. 3,5,37 — 40.insitivasuntl — quis tuleritGracchos do

seditionequerentes? Carm. 3,6,21 — 24. matura, quodnon estmaturescens, sed

suam maturitatem habcns, pugnat cum verbis de tenero ungul Contra incesti ■ mores magis caduntin maturani, quam intenerosungues. Jamnunc particulae nemo vidcat ulrum rursum, an prorsum speclent, Principio hic scriptum fuisse existimo: Romft- na, et: fingier artibus; iara nunc et incest. am. cet. Vid. Carm. 4,11,18« — Carm. 3,6,25 — 32. si ea est sentenlia, ut mulier in convivio donasse videatur, pro vocula sed reponatur quin necesse est. Contra si ea est sententia, ut in convivio non donasse videatur, sed surrexisse vocata, equidem non dispicio, cur poeta, quae v. 26— 28.le- guntur, comniemoraverit; et v. 25 — 26. non cohaerent cum v. 29— '32.; nam non potest quaerere in convivio, ut non eligat, sed iussa surgat. — Etiam maxtme ohydm- Oto^nonneget ver&esse dicta, quae offendimus v. 33—36. — V. 21 — 32. non esse Horatii mani-

feslum vidctur. Carm. 3,21,21—2.: distingue: Te, Liber, et si laeta aderit

Venus segnesque; cf. 1,9,21—4. — — Carm. 3,27,40—1.: repone: quam porta; cf. Petr. Sat. 104,4.:

Somnia, quae mentes ludunt volitantibus umbris; — ; Ovid. Her. 9,39.: simulacra inania somni, Plin. 20,13,51: imaginari aliqnid per somnium, Claudian. alicubi: somnia variis infausta figuris. Adde Virgil, Aen.

8,42., TibuU. 3,4,56. Carm. 4,2,49.: repone: Atque dum procedit. Carm.

4,3,17—24. d^srrjtsovl — Cf. Vestr. pag. 63. Carm. 4,9,45—52. insitiva iudicavi

Progr. Velzlar. (Astrol. Manelh.) 1 835. pag. 36. Carm. 4,1 3,2 1 . repone : nota tol artium.

— Vers. 24— 25.: repone: diu (et? — vid. Dillenb. ad C. 1,3,19.) parem — vetula-m.

— Vetula non est anus, sed senior mulier, quae fit anus (v. 2.); cornix stat per se et suapte vi, praesertim quum temporibus adiectum sit, neque ullo modo cadit in

comicem, quam ivvsa ^tosiv ysvsdg loquuntur (Hes. Fragm. CLXIII. (222.). Carm.

4,15,27. iam non, si dis placet, caelibem Horatium fuisse discimus, atque adeo liberis auctum e legitima coniuge natisl — repone: matronisque castis; cnm prole autem non solum significat: cum sua quisque, qui habet, sed omnino: cum iunioribus, pro- genie (Carm. 3,6,48., Cic. Leg. 3,3,7., Yirg. A. 7,614 8,151. 10,429.). —

%

22

*

Epod. 5,100. emendavi Progr. Cruc. 1846. pag. 17.: alites Esquiliae (cf., quae ad Odyss. 18,246. annotavi.}; id quod fugit Linkerum et Meineckium. Spurcificus iste

hiatus minime apud Horatium potest exemplis alienis defendi. Epod. 8,i3. repone: ma-

trona nec sit. Epod. 9, 26. sepulcrum sine dubio est aliena interpretatio vocis

tribunal i. e. suggestus (tumulus) honoris caussa exstructus, monumentuni funebre; vid. Tac.

A. 2,83. Cf. Plin. 16,1,1., Apul. Flor. n. 16.- med. — Olim conieci tropaeum.

Epod. 11,17. repone: Lamenta, et mirare tam diu poluisse etiam hanc Mostellariam Ittdificaril — Qnis intelligat haec fomenta dici, quae v. 9—12., leguntur? — et quis

sanus potest fomenta ventis dividere? Epod. 13^3. sub vocabulo amici abditum

est nomen proprium eius, ad quem hoc carmen conscriptum cst, velut: Acili, Opimi.

Epod. 14,13. emendavi Progr. Crucenac. 1846. pag. 28.: quo si; quod |fugit

Meineckium et Linkerum, qui sic edidit. — — Ibid. emendavi Epod. 16,41.: eia(heia), beata petamus arva; nam cui non eertum atque obstinatum sit, quid- quid scriptum est, defendere et perferrc, alterutrum arva pariter supervacaneum esse confiteatur necesse est, atque v. 65. aere; nam ut prius arva ab adiectivo beata seiungi possit, ut non potest, tamen quivis, qui haec verba nullo figno distincta legit, primum arva ad beata referet, nisi quis inclaniavcrit, ut subsistat pauliisper post arva. Praeterea non credo fieri potuisse, ut Horatius sic sine adiunctione Jovem aetatum corrup-

torem narraret (cf. pag. 19.), sed eum scripsisse: inquinarunt aera Aerea tum ferro

durarunt(neutr.) Orellius arva beata cet. anaphoram vocat verelyricam etcom-

parat Virgil. A. 7,586 —7. ! — Ceterum Val. Flaccus quoque corripuit ultimam voculac ei a, 8,1 10.; Forcelli, de tempore buius syllabae non sufficientia narrat; cf. Lachm. ad Lucret. pag. 163.Ad extremum in memoriam redigam legentibus, hanc particulam testibusHeinsio et Burmanno saepe esse oblitteratam!

Sermon. 1,1,103 — 4. repone: cum veto, te vappam iubeo fieri. — Ibid. 1,1,105., duo obscuri homines sufficiunt, Tanais etVisellius, nequetertio opus cst; illos autem nomine appellari, huius nomen reticeri, insolentissimum est; et ut socer ferri possit, quid hic Vi- sellio, nescio cui, negotii est? — Quod reslat, herniosus non potest opponi homini, qaalis Tanais fuit: — socerum est corruptum: verum vocabulum lege apud Celsum, Vli., 18. cet.; est Graecorum oOxsov. —

Epislol. 1,15,11 — 13, repone: laeva stomachabor habena. Maior utrum popa- lum cet. — Vers. 13. est insitivus. Recte animadvertit Clericus nihil esse hoc loco dontrarii; tamen vulgo ita sunt interpretati, quasi v.l2. habenae non facta esset mentio. Quem quidem erro- rem eilugerunt Dillenburgerus et Diintzerus; sedhorum quoque explicationes non ferunt sed voculam, verum altera desiderat caussalem, altera eius modi particulam, quae ad explanandum

23 ti

sit idonea, velut autem, vel et; quod Clericus legi inaluil; sed eques habet ultimam brevem. Haec tamen utcunque sunt, sive videtur poeta dicturus habena sive stoma- chosus habena futurus esse; sive equos non ¥Oce, sed freno reg-endos esse docet, sive freno regi narrat: hoc certum est, diciionem esse molestam, sententiam autem levem et parum facetam neque Horatio dignam, praesertim quum ne venerem quidem locutionis: equi frenato est auris in ore per se videatur invenisse, sed rem communem et con- tritam tam loquaciter perscripsisse. — Quum stomachabor corruptum esset in stomacho- sus, stomachatus et stomachandus (vid. Fea}, vcl quum, quid esset habena 8to> machari, non inteliigeretur, grammaticus aliquis correxit et interpolavit. — — Epist. 2,2,146 — S.repone: Quid, quanto plura — nullique — , vel: quid, si, qao — nulline.

Epistol. 2,3, 65. repone: palus diu amataqueranis, vel: palus diu et apta

carinis. — Qui fieri possit, ut viri subtili iudicio et praeclara eruditione ornati ultimam vocabuli paludis syllabam ab fioratio e licentia quadam poetica correptam esse opi- nentur, huius rei ingenue confiteor me habere notionem nullam ! — Ita vivam, nemo Roma- norum sobrius pronuntiare potuit: palus, ut contra ea nemo Germanonun: Sumpf, qoin inter puerorum ludibria sit! —

niad. Lib. XXHL v, 296-7.:

trjv 'Ayafisfivovi dax ^yx**^*"*^^? 'Ex^TtfoXog 6wq', Vva (irj oi knoid-' vnd"lXiov rjvsfioeCCav,) Repone: Scogovy ?v' ot firj k'7ioid-*. —

Iliad. Lib. XXm. t. 597—98.:

iv xsiQsCGi TidT] MeveXdov. roio 6^ ih)fi6g idvxhj (og eT le Ttegl CTaxveCGiv eeQGr])

Olim conieci: eegCr] et] intellexi e nomine Sv/iov vfm vitalem; nunc repono: negi ardxveg, vel: neQ aGTaxveg Cvv e^QCr], i. e. uti circum sive penitus spicae re- creantur simulac rore perfunduntur. — Yulgata scriptnra rei naturam invertit. — Vers. 679. non est Oedipus ipse. —

Diad. Lib. XXIV. v. 56.:

eTrj xev xal tovvo Teov Mnog, dqyvQOTO^e,) RBpone: luvov inog. — Adiectivum xeveog et xevog est inanis, vanus, fidtaiosi cf.

24

Odyss. 22, 249., Pindar. 01. 3,81., Pyth. 2,112. — Iliad. 2,298. iam Dammius B.y.xeveog recte explicavit. — Ad ea, quae ad illum librum Iliadis annotavi, hic placet addere, Maurit Carrier. versus2i7 — 19. supposititios duxisse: cf. eius Theol. Aristot. Lineam., Berolin. 1838. p. 32. Sunt etiam alia in iis, quae de Thersite narrantur, valde suspiciosa. —

niad. Lib. XXIV. v. 68.:

(og yccQ ifioC y', inei ov ti ^iXcov rjficcQTavs dtoqtov.) Repone: T^fidQTavov iqoov. -•

Iliad. Lib. XXIV. v. 721—22.:

O-QT^vtov i^ccQxovg, ol' ts OtovosOGav doi6rjv o^i fihv drj ^Qrjvsov, inl 6h Otsvdxovto yvvatxsg.) In Schol. A. et Vind. quint. est: Sr] ^q^vsov, et sic edidit J. Bekker.; (liv uq i^Q. Paes. — Repone: OtovoiOOav doidrjg oi'fir]v drjyelfiiv &q7]vsov; \e\oifiovdQ' s&qiJvsov. —

-♦♦o-o-o oo***-

Odyss. Lib. I. v. 443»

^»'t>* o ys Tcavvvxiog, xsxaXvfifiivog oiog d(ot(o,) Etiam Strepsiade auctore est aliquid iyxsxaXvfifxivov ^iyxsiv (Aristoph. Nub. H.); ut vero Teiemachus slertere non potuerit, tamen non est verisimile, adolescentem iter in- gressurum totam per nortem esse meditatum, sed ei videtur contigisse, ut in macrendo obdormisceret, ut Odyss. 12,211. xXaiovtsOOiv in^Xv&s vr^Svfiog vnvog. Quocirca noli com- mata ^o?\ navvvxiog ct a<«rft) ponere. — Apud Lucianum Somn. c. 4. post verha: insi vv^ infjX&s, xats6aQ&ov ^t svSaxQvg xai Tiijv vvx^^ oXr]v ivvocov, nihil excidit; id quod cura Bekkero et Dindorfio existimavit F. V. Fritzschius, sed sv6axQvg drj Trjv f.t/x'?'' reponendum est. Piierum male mulcalum somnus quidem arripuit, sed lacrimantibus oculis et ita, ut eura vexatus per totam noctem nonnunquam expergisceretur et cum semisomno animo re- putaret. Quod ipsum ut dictum esset, olim conieci: Trjv vvxt ivioT vel ^Ot ot ivvowv. Cf. Stepli. Thes. Gr. L. s. v. ivvoog. — Lucian. Somn. c. 3. olim conieci: wOts SdxQvd fiot r)v nQOoifiia Trjg Tsxvr]g, vcl toOt r]v; nunc repono: 6dxQvd fioi inQOOifiid^sto tixvi)? V©I tixvrjv. Hincillae turbae! exquisitum verbum librarios in errorem induxit. Cf. Stephan.The8.Gr. L. s. V. nQooipidCofiai (^do); ubi tamen desideratur Luciani ipsius auctoritas; vide Nigr, c.

25 •♦—

10.: *i2? ev yf, vtj zov ^EQfirjv, — nenqooifiCaaxai Got; secundum quae foriasse daxqvOi icri- benduiii est et xixvr]. Failuntur autem Passovius et Benselerus, qui activam formaai neglexurint; neque in Nigrino deponens med. est, ut Passovius estopinatus; vid. Bens.; iam Micyllus vertit: Ut bene sane -- exordium hoc tibi peractum esll —

Iliad. 7,476—82. Achaei ad multam noctem videnlur vigilasse. — Apud Hesiodum quoque Scut. v. 46. comma post naQaxohi ineptum est. —

Odyss. 1,349. Faesium videtur fugisse Schneidevini annotalio ad Soph. Phflod. V. 709.; dX(prjaTi^g vocis veriloquium sane est akipi eSmv. — Eiusdem fabulae r. H40. (pag. 279. ed. 1855.} Schneidevinus frustra conatus est vulgatam scripturam inlerpre- tari; id quod ipse videtur subsensisse. — Ideni commemoravit quidem Dindorfii emenda- tioneni: 'iv dixaiov , et meam: oi dixaiov, sed mag^ ei videtur placuisse Arndtii: vd [iibv trdtx' aiev einetv. Ego aliter statuo; nam ipsa vera sunt controversa; sed hoc potest postulari, ut quae vera esse existimemus, profiteamur; aUv autem languidum est. —

Odyss. Lib, 11. v. 334.:

ovtco xev xai fiaXXov offiXXeiev novov dfifiiv) Cf. quae ad II. 16,650 — 1. annotavi. —

Odyss. Lib. IV. v. 353.:

01 S* alei ^ovXovzo &eoi fie[ivrja9-ai e^exfieuiv.) Repone: ot—^ovXovxai edSv fi. e(p. — . Faesius aoristum confudit cum imperfecto. ^(fexfiai sunt ipsa sacra. Cf. Hiad. 7,450. 9,535—7. Odyss. 14,420 — 4., ApoII. Rhod. 1,14., 3,64. 1136, ubi scribendum: Xmovd' rjv. —

Odyss. Lib. IV. v. 546.:

1Q ydq fiiv ^(oov ye xixr^aeai, rj xev ^OQeaxrjg) Quum Marco TuUio auctore suo cuique iudicio sit utendum et eam ob caussam difficile sit factu me id sentire, quod tu velis: bio quidein versus Homericus vulgo inter opera ganeae grammaticae numeratur; at tamen vereor, ne hoc quoque modi specimen, quamvis videatur lingua prompta esse commendabile, huc redeat denique: ex mendo libra- rii laborat, poeta vero cecinit: jJ' y^Q «« ^(^ov, vel fiev — i] fuv 'OQiaxr^g. — Uiad. 14,484. recte Vrat. d.: xaCxe. — Siccine locutum esse Graecum hominem, ut xev indicativo praesentis iun- geretur et haec status particula vera adverbii vi diceretur contra usum communem? — Fa- bulael — mihi quidem non fit verisimile, quamvis pro hac stribligine roulta verba inania, ot de quolibet enuntialo falso, tanquam de re certa, funditari possint. Ita ex omnibus fieri licet oinnial ^ Cf. quae ad 692., ad 16,437., 24,263—4. et ad liiad. 3,180. annotavi. — Hoc

T

! •.-^

26

qaidem est cerlam, si pronuntianda Lalinis litteris concipiuntur, diflicilius fieri, ut tam hilariter aareo orationis flumini indulgeatur. —

V. 640. Genitivus pendet e voce ^ijj; qui dicitur absolutus, pessime hic etlliad. 1,430. est conveniens; qui quidem in eiusmodi loco ctiam propterea non potest statui, quoniam apud Homerum omnino rarissimus est; cf. F. A, Wolf. ad lliad. 4,417. ; (vid. Lehrs. Ouaest. Ep. p. 189.}; ubi tamen falso absolutum esse opinatus est; nam genitivus aptus est e nomine Ttsv&og, Iliad. 2,96. e nomine yata, 5,203. e nomine g)OQ^rjg et Od. 17,296. evoce dnod^sGtog (cf. \ 2,397.). Sic fere apud Homerum hoc dicendi genus est comparalum. Flexum eius in posterioris aetatis usum planius ostendit exempli caussa Odyss. 20,25. Sed reapse, si quaeris, pendet genitivus e nomine yaoxeQ. — Hae sunt caussae huius locutionis. — Yerius qui dicatur absolutus, verbi gratia est Iliad. 21,437. —

Odyss. Lib. IV. v. 692.:

aXXov X* ixO-aiQtjOi ^qotwv, aXXov xs (piXoir^.) Repone: ex^Q^^^^ ct cf. quae ad v. 546. el ad Uiad. 16,650—1. annotavi. —

Odyss. Lib. V. y. 206. :

sT ys iihv slSsirig OfjCi (pQsOlv, oOOa roi aiOa)

Repone: xsv siSsir^g. Olim coni.: dsxsv. — Cf. Odyss. 7,315. et quae ad Iliad. 2,703.,

5,516. annotavi. — Quod Buttmannus in Scholiis commemorat, yi-fisv, Hercules exquisitissi-

mum est et dignissimum, quod contribuatur cum ea prosapia, cuius sunt Sr^XaSr], drjXovot^,

impraesentiarum, cet. — Fs non magis esse potest idem, quod <?«', quam Ss idem,

quod ys. —

Odyss. 6,201. ad Aristarchi et Faesii interprelationem loculionis: ovx Jsod^ ovxo^ dvrJQ SisQog ^Qorog, ovSi ysviqtai, apud Serv. ad Virg. A. 9,422. et Macrob. Sat. VL, 1. Ennius potest conferri:

Non pol homo quisquam faciet impune animatus

Hoc, nisi tu: nam mi calido das sanguine poenas. — ; sedverbanonsatisvidentur essesana et reponendum: dabi' sanguine (VirgiL: persolves); deinde: faciens, vel: facere est. At vero senlentia videtur flagitare: Hoc; mihi tu nam nae, vel: cura. — Adde Schilleri dictum in Officin. ferrar.:

Was? faellt ihm Jener ein and bebet,

Red'st du von einem, der da lebet? — , ct Shakspear. Henr. V. 4,7. fin.: K. Hen.: „Here, Fluellen, wear Ihou Ihis favour forme, and stick it in thy cap. When Alencon and myself were down together, J plucked tbis

— M 27 **—

glove from his helm: ir any man challenge this, he is afriend to Alencon, and an enemy to onr person; if thou encounter any such, apprehend him, and thon dost me love. — Fl.: Your grace does me as great honours, as can be desired in the hearts of his sub- jects: J would fain see the man, that has but two legs, that shall find himself aggriefed at this glove, tbat is all; but J would fainsee it once, and please God of his grace, that J might see." —

Illud ad extremum memoro, in eiusmodi enuntiatis stvai etiam oratorie iterari, velvt apud Soph. Phil. 1241.:

^EOxiv Tig, sQTiv, og Oe xcalvOei ro dQuv. —

Odyss, Lib. VII. v. 69.:

wg xsivT] TtsQi x^Qi TSTi/Jirjzai ts xal sOtiv)

Hanccine scripturam! — balbutientis audio verba, non loquentist — Cf. quae ad Iliad. 3,180. annotavi et ad Odyss. 4,546. Permira hic fingunt; credat Judaeus Apellal male confertur Od. 24,263. et 16,437.; vide, quae ibi annotavi; alienus est Propertianus locus, 2,13,38., ubi TCQOTaGig et ditodoaig est et dilucida senteutia simplexque constructio quae- dam ad synesim: — repone: TSTifir^aC y svi aOTsi; quod deinde per species explicatnn — Olim conieci: ndvTsaoiv. — Cf. Od. 14,205. —

Odyss. 8,363. conieci in P^ogr. Cruc. 1855. pag. 10.: ivd^dds. — Ibid. v. 546.: dvtl xao. <r ixsTtjg ^sivog ts. —

Odyss. Lib. K. v. 62—3.:

^v&sv d^ TTQOTtQO) jtXsofisv dxaxrjfisvoi tjtoq,

dafisvoi sx x^avdToio, (fiXovg oXsaavTsg sTaiQOvg.)

Post (piXovg videtur (T excidisse. — Versus 68. affert mihi memoriam Iliad. 16,384.,

nbi Ed. Goebelius verissime correxit: xsXaivrj (MUtzell. Commentar. 1860. Mart pag.

269.); nominativus sane non magis est aptus, quam Horat. Epod. 16,52.: alta humus; pro

quo Horatius atra scripsit; cf. C. 3,4,17., Virg. Georg. 1,129., Ovid. Met. 3,63—64. —

Odyss, Lib. IX. v. 469—70/.

xXaisiv dXX' sxsXsvOa ■^owg xaXXiTQixa firjXa

noXK sv vrfi ^aXovTag smTiXsiv dXfivQOV vScoq.^ Repone: ndvT sv v. ^.; quae quidem noXXd nsQiTQonsovTsg iXavvov (v. 465.3, ■*" qae homm numerus v. 425 — 435. est satis deGnitus, ut universa multiludinis mentio aliena sit — Odyss. 9,482. emendavi in Progr. Cruc. 1855. pag, 23.: xdS 6i ^aXtov — nQcoQijaufv

3:^

.Ui^

28 •♦—

(^uQfOTcSg, ut video, Ameisio); vox TtQcoQtja. forte fortuna e naurragio litterarum (iraecarum servata est. Cf. quae ad 19,312. annotata sunt. —

Odyss. Lib. XIL v. 305/.

Oxrficcfxev iv Xifisvi yXa(pvQw eveQysa vija) , Vix videtur esse consentaneum, in portu excavato etlam xoTXov arriog peli (317.), praesertim quum et xoTlog de portu ponatur ac ajisog quoque recessum cavum, portu similem, significet. Itaque vereor, ne Homerus dixerit: yXaifVQT^v sveQyba vrja. —

Odyss. Lib. XIL v. 389—390.:

xavta J* iy(ov rjxovaa KaXvipovg '^vxofioio' rj rf' i(pr] "^EQfisiao diaxroQOv avTrj dxovaai.) Hos versus supposititios iudico et praeter necessitatem inepteque inscrtos, versu autem 391.: pro verbis: avrdQ insi q — xarijXvx^ov reponendum: cog (pdr' insl (T — xatijX- S-opLsv. — Poetica veritas non indiget his externis et adventitiis rationis vulgaris et sensus com- munis adiumentis. Miror, quod auctor horum versuum nos non item fecit certiores, unde Ulysses, quae 9,105. sqq. de moribus et institutis Cyclopum terraeque conditione narrat, po- tuerit cognoscere et intelligere. — Quot ciusmodi significationes hac ratione essent illigan- dael — Cf. Odyss. 1,346— 7., Horat. Epist. 2,3,9— 10., Schiller.: Weltalt. slroph. 3. et 4. —

Odyss. Lib. XIIL v. 189— 9L:

ridr^ StiV dTtsoov nsQi ydg ^sog i^sQa x^vsv

IlaXXdg ^AO-iqvairj, xovQrj Jiog, o(fQa fiiv avrov

dyvcoaiov tsv^sisv ixaatd ts livd^rjaairo,) Profecto non eo consilio Minerva nebula Ithacam cicumfundit, ut Ulyssem ipsum dy- vcoazov faciat; yuQ autem male respondet verbis: rjdr] drjv dnsojv; et eum terram non agnovisse legimus v. 188.: quid quaeris? — repone: nsQi <f aQ d-sog (cf. Iliad. 21,549.) et o(fQa explica: donec; vid. Iliad. 10,571. (Voss., Heyn., Faes.) et Odyss. 17,298. (Ameis.), ubi dv additum, ita ut hoc loco scribi possit: o(pQa xsv avrdv. — Olimcoiiieci: xat avt6v, at cum vi ipse mutandus opponatur terrae mutatae (188 — 89.). —

Odyss. Lib. XIV. v. 404—5.:

og (f insl ig xXiOirjv dyccyov xai ^sivia Scaxa,) avug di xxslvaifii, (piXov t^ dno O^vfiov eXoifirjv.) Cf., quae ad Iliad. 1,133—34. annotata sunt; ita ccrte hic \ocu8 poterit adiavtr«, ul filia Inena saltem aliquantillum honoris matri reliquum fecisse videatur. •— ,

■%: -^ 29

'■'*?.•

Odyss. Lib. XV. v. 267-8.:

e^ l&dx7]g yivog sliiCf TvaTrjQ ds (xoC ianv 'OSvaasvgy £1 noT erjV vvv (T r^dr^ drtegi&iTO Xvyqov oXe&qov.) Praeler rj repone, si opus est: noxs y ^v. — Cf. quae ad Iliad. 3,180. et Odyss, 19,315. annotavL —

Odyss. Lib. XV. v. 317.:

.. ' atipcc x€v £v dQoioini ii£%d OifCOiv, o rr' Ed-eXouv.)

Repone: aG(f id-eXoi^v. — Cf. lliad. 1,554. —

Yersu 372. subeunt animuin ea, quae Schellingius, philosophorani (piloXoYtoTarog, dc vi fidxag (fiaxdQiog) vocis disseruit (Opp. II., 1. pag. 469. sqq.): fia negativum esse vult et xaQ duci a verbo x^Cqo) (xiQw), absumere, unde sit xaQSCa, xiaQ, xrJQ, affectuum sedes, amoris, appetitus, moestitiae, gaudii; hos autem animi molus, pertur- bationes, tumultus esse ipsam hominis infelicitatem'; contra sedatum cor, quod omnes sui

curas, contriverit oblivione sui, ipsam esse beatitudinem. Apud Platonem haec vox fere

ironice posita est et errore fortunatum significat, qui sibi valde placet vel imperitus est, ut a se ipso aut ab aliis rem aliquam teneri opinetur, quae reapse non tenetur. Cf. Horal. Epist. 2,2,108., Epist. ad Pis. 425, Plat. Men. 71. A., Lys. p. 208. D., Sympos. p. 198. B., 219. A., Crit, p. 44. C. — Adde Apocal. 3,17., Ev. Luc. 6,21—25. —

Odyss. Lib. XVL v. 296—97.:

xaXXnti£iv xal doid ^odyQia ;ff^(7tv iXeod-ai, (og dv i7ii^VQavT£g iXoifie^a') Repone: imd-vaovT£g; primum enim capiunt, deinde irruunt. —

Odyss. Lib. XVL v. 437.:

ovx iad-^ ovTog dvrJQ, ov^ iaa£Tm, ov6i yivriTai,)

Tam aliena ut locutus videatur Homerus ? — Discavebo equidom, ne quis possit adeo me infatuare, ut credam! — Repone: ovcT iaaofi^vog y£ yivrjTai; certe non vitalem esse dicit. — Cf. quae ad 18,79—80. annotata sunt. •—

Haec res affert mihi memoriam Platonici Symposii pag. 195. B., ubi simih*ter idem bis dictum est, nisi mecum interpretabere, Amorem non solum una versari cum pueris et adoles- centibus, sed etiam per illam consortionem esse sive vivere ac vigere suamque habere naturani atque vim. — Stallbaumius, vir subtiii iudicio, hic TuvToXoyeX manifesto! —

8

•/*"

36«— >"

Pag. 173. D. Sympos. vcnit inibiin mentem Theocr. 15,10., uIh Svoifiog videtnr esse schben- dom (cf. Arat. 115. Matth., Xen. Comment. 4,5,12., Steph. Thes. s. v. IV.}; nam et Thuc. dictum 2,89. fin. aliter comparatum et Hesiod. Op. 114. — — Fragm. CLXXXVI. (209.) Goettl.ingius certe aut Gaisfordium aut Boeckhium sequi debebat; cgo repono: og <JiJ. —

Pag. 18.1. E. Sympos. comiptum censeo amAa/^oiV et aiUa Aa/?(oV scribendum. Ktvi^ooug nuli impugnare; xivetv enim est, ut Latinorum movere, idem, quod excitare, laces- sere. — Fag. 199. B. sic explicanda videntur, si onoia ^av sana snnt, ut xouxvv^ ad smeiv xat ifmvxov et ad tomvtov Xoyov — vdXr^Sij Xeyofieva referatur, postrema autem verba dicta sint pro co, qiiod est : ToiavTrj di (^iQei ^(ittxfov)^ onoCa av rtg vvxy insXd-ovw. — Pag. 203. B. verba: oJvog yaQ ovnto ^ nugatori alicui puto deberi. — Pag. 205. D. repone: SoXnoTatog iQtog; sequens igcag creavit errorem. — Pag. 208. E. verba quoque (cf. Stallb. D.):

eig %6v eneixa xQorov ndvva nogt^ofievoty — , sunt pentameter; et fortasse etiam haec (0.): d&dvar. — iOea&ai, fuerunt hexameter in hunc modum compositus:

dd-dvaTov fivrjfirjv dgeTrjg avtav neg iaeOd^ai, — ,

vel: aQeTrjg iaOeOi^at eavrtSv. — Cf. de hac re Uorvill. ad Charit. Lib: IV. C. 1. P. 86. V. 13. pag. 421. ed. Lips., qui PauUi dictuni Actor. cap. 23,5. affercns:

"AQXovra tov Xaov Oov ovx egeig xaxwg, — , „commode'S ait, „locum habuerit inter ethicos iambos'*; sed metrum haerere non videtur sensisse; cui mederi potes Gov y scribendo. — Attendentes ad hanc rem numerum reper- torum exemplorum non adeo difficulter augere possumus, velut hoc Liviano:

Romanum facla est, iussisque tradere noxios, — ; libr. 33,30. f.; similiter Virgilius posuit omnia. —

Sed Tacitum heroico impelu Annales esse auspicatum non credo:

Urbem Romam a principio rcges habnere. — ; nam hoc lotum exordium usque adverba: accepit. Sed, particulam interpolatloni libenter inservientem, supposititium esse censeo. Primum enim eadem res est brevioribus spatiis

bis dicta; nam sententia, quae inest in verbis: Lepidi accepit, plenius et fusins

perscripta est primo capitis secundi enunliato. Deinde res ptriler graves ita sunt definitae, ut aUae non ultra biennium, aliaej non diu valuisse neque longae fuisse di- cantur. Tertium haec ingressio est ciusmodi, ut nihil faciut ad res illustrandas, quasscrip- tor narraturus est; nihil enim aliud continet, qnani fuisse olim reges, celent; quae

^**»*,-.

31

nemo eonini potuU nescire, qui hos annales lecturi esse viderentur. — Cap. 3,2. repone: eprivignissupererat; vid. $. 4. et Cap. 8. med. et cf . quae ad Odyss. 24,263. annotata sont. — Cap. 3, §. 4. repone: aut aliud dignnm ob praemium. — Cap. 4, $.2. repone: et aegro corpore, vel certc: corpore et aegro. — Cap.5, $. l.repone: spemque ex eo esse; cf. C. 13. $. 2. — Cap. 8. repone: Addidit Messaia, vel: Addiderat; cf. Cap. 13,$.2. — Cap. 12. repone: dixit tecte Tiberius; non est Tiberii forte di- cere, praesertim in re (ali tale quid. — Cap. 13,$.2. ut rogari desineret non ab ipsfM profectum est potestate. ^'imiram desiit negare, propter clamorem et expostulationes. Ergo et rogari si non inepta, at certe supervacanea sunt verba. — Item cap. 17, $. 1.: per tot annos. — Ibid. $. 2. apud vexillum interpretationem alienam esse manifestum est — Ibid. $.2.: repone: hinc iustitiam centurionum. — Cap. 18,$.2. repone: conspicua scena foret; cf. AnnaU 14,7. et Forcell. sub v. scen ; nam si tribunal vulgo solet idcirco cespite extrui, ut dux aggere conspicuus sit, non est, cur hoc consiliom addatur; huc accedit, quod scdes satis insolenter cogitato duce suppletur. — Cap. 22, $. 1. repone: reddet. — Cap. 23, $.1. eiusdem certe est supervacaneum; sed idem pro is pronomine ab ullo bono scriptore positum esse nego. Apud Cic. de N. D. 1,13,35. eius restitutum est; ilem apud C. Nepot. Timol. 5.1., ubi sine dubio scriptum fuit: ut hunc festum haberet, et eius vel eiusdem diem natalem est aliena interpretalio. — — Tacit. Agric. 17. repone: Et Cerealis — — obruisset, sed sustinuit molem — ; parlicula sed (set) oblitterata est similitudine antecedentis syllabae verbaUs. —

Sed ad IMalonis Symposium parumper redeamus. Pag. 210. A. avtov xatavo^Oat non potest csse ipsum intelligere; qui huic pronomini tantam vim tribuit in tali loco, eandem non potest derogare praeccdenti. Plato scripsit: ovvto xceravo^ika. — Pag. 210. D. repone: majtsQ idiuTijs; cf. Forcell. s. v. idiotae; translatio servitudinis seqaitur voce dovUvm; qua sic dupliciter uti, molestum est, neqoe salis recte dicitur: %^ noQ ivl

dovXsvmVy moneQ olxsTrjg. — Pag 212. B. verba: Sio drj otdg t* ec/u^ inauspicato sunt

supposita; mucronem enim Platonici Symposii obtundunt, facetae fictionis praesertim, qua Socra- tes a Diolima se professus est didicisse amatoriam sapientiam suam. Nam si Socrates dudum et vnlgo de his rebus sic disseruit, omnibus ipsae erant notae neque eamm origo potuit esso recondita. — Pag. 214. repone: idowa avtov nX^ov, i. e. illic; vel: drj tiva nXiov; nam numerum xorvXmv aeslimare potuit, non videre; insuper avrov prorsus supervacanenm. —

Pag. 221. E. repone: atTa v^q. Pag. 223. C, pag. 176. C, pag. 214. A , pag. 219., pag.

220. et 221. Stallbaumius non attendit ad verba: ixavoq ydq xai dfi^oTeQa^ SiHe iSaQxiaet avT^ onoTtq av noitSfiev; quod rei caput est. Neutiquam pingitur Socratis moderatio cautim et cunctanter convivantis, sed singularis et inexpugnabilis unici viri pa-

80 «- ■ , j^

Pag. 173. D. Sympos. vcnit mibiin mentem Theocr. 15i,10., ubi Svoifios videtnr esse scriben- dum (cf. Aral. 115. Matth., Xen. Comment. 4,5,12., Steph. Thes. s. v. Ir.); nam et Thuc.

dictum 2,89. fin. aliter comparatum et Hesiod. Op. 114. Fragm. CLXXXVI. (209.)

Goettl.ingius certe aut Gaisfordium aut Boeckhium sequi debebat; cgo repono: og drj. —

Pag. 18.1. E. Sympos. corruptum censeo avaA«r/?a)v et aXJla Jla/?(o v scribendum. Kivi^acui nuli impugnare; xivetv enim est, ut Latinorum movere, idem, quod excitare, laces- sere. — Pag. 199. B. sic explicanda videntur, si o^rota S*av sana sunt, ut xotavtrj ad emsTv xor' ifiavtov et ad toiovtov Xoyov — %dXr^&rj Xeyofieva referatur, postrema autem verba dicta sint pru co, quod est : xoiavnrj Si (S^daei ^fidTwv), onoia dv tig tvxij insXd-ovwx. — Pag. 203. B. verba: olvog yaQ ovnto r^ nugatori alicui puto deberi. — Fag. 205. D. repone: SoXiaitaTog ^Qwg; sequens iQtog creavit errorem. — Pag. 208. E. verba quoque (ci. Stallb. D.):

elg vov eneiva xqovov ndvia noQt^ofievot, — , sunt pentameter; et fortasse etiam haec (D.): dS^dvwr. — iOead-ai, fuerunt hexameter in hunc modum compositus:

dx^dvatov fivrjfirjv aQetrjg avreSv neQ iOeG&aiy — ,

vel: dQetrjg iOOeO^ai eavt«Sv. — Cf. de hac re Dorvill. ad Charit. Lib: IV. C. 1. P. 86. V. 13. pag. 421. ed. Lips., qui Paulli dictum Actor. cap. 23,5. afTerens:

"jQXOvra Tov Xaov Oov ovx eQeig xaxiig, — , „commode", ait, „locum habuerit inter ethicos iarobos'^; sed metrum haerere non videtur sensisse; cui mederi potes oov y schbendo. — Attendentes ad hanc rem numerum reper- torum exemplorum non adeo diflTicuIter augere possumus, velut hoc Liviano:

Romanum facta est, iussisque tradere noxios, — ; libr. 33,30. f.; similiter Yirgilius posuit omnia. —

Sed Tacitum heroico impelu Annales esse auspicatum non credo:

Urbem Romam a principio reges haboere. — ; nam hoc lotum exordium usque adverba: accepit. Sed, particulam interpolationi libenter inservientem, supposititium esse censeo. Primum enim eadem res est brevioribus spatiis

bis dicta; nam sententia, quae inest in verbis: Lepidi accepit, plenius et fusins

perscripla est primo capitis secundi enunliato. Deinde res ptriter graves ita sunt definitae, ut aKae non ultra biennium, aliaej non din valuisse neque longae fuisse di- cantur. Tertium haec ingressio est ciusmodi, ul nihil faciut ad res illustrandas, quasscrip- tor narraturus est; nihil enim aliud coniinet, qnam fuisse oUm reges, cetera; quae

■-■'Ht,.

31

nemo eonun potuit nescire, qui hos annaies lecturi esse viderentor. — Cap. 3,2. reponer eprivignissupererat; vid. $. 4. et Cap. 8. med. et cf . quae ad Odyss. 24,263. annotata sont. — Cap. 3, §. 4. repone: aut aliud drgnum ob praemium. — Cap. 4, $.2. repone: et aegro corpore, vel certc: corpore et aegro. — Cap. 5,$. l.repone: spemque ez eo esse; cf. C. 13. $. 2. — Cap. 8. repune: Addidit Messala, vel: Addiderat; cf. Cap. i3,$.2. — Cap. 12. repone: dixit tecte Tiberius; non est Tiberii forte di- cere, praeserlim in re tali tale quid. — Cap. 13,$.2. nt rogari desineret non ab ipslns profectum est potestate. Kimimm desiit negare, propler clamorem et expostulationes. Ergo et rogari si non inepta, at certe^upervacaneasunt verba. — Item cap. 17, §. 1.: per tot annos. — Ibid. §. 2. apud vexillnm interpretationem alienam esse manifestum est. — Ibid. $.2.: repone: hinc iustitiam centurionum. — Cap. 18,$.2. repone: conspicut scena foret; cf. AnnaL 14,7. et Forcell. sub v. scen ; nam si tribunal vulgo solet idcirco cespite extrui, ut dux aggere conspicuus sit, non est, eur hoc consiliam addatur; huc accedit, quod sedes satis insolenter cogitato duce suppletur. — Cap. 22, $. I. repone: reddet. — Cap. 23, $.1. eiusdem certe est supervacaneum; sed idem pro is pronomine ab ullo bono scriptore positum esse nego. Apud Cic. de N. D. 1,13,35. eius restitutum est; item apud C. Nepot. Timol. 5.1., ubi sine dubio scriptum fuit: ut hunc

festum haberel, et eius vel eiusdem diem natalem est aliena interpretatio.

Tacit. Agric. 17. repone: Et Cerealis — — obruisset, sed sustinuit molem — ; particula sed (set) oblitterata est similitudine antecedentis syllabae verbaUs. —

Sed ad IMatonis Symposium parumper redeamus. Pag. 210. A. avvov xttravorjOat non potest csse ipsum intelligere; qui huic pronomini tantam vim tribuit in tali loco, eandem non potest derogare praecedenti. Plato scripsit: ovva xccTavorjCa*, — Pag. 210. D. repone: ZajreQ idKOTrjs; cf. Forcell. s. v. idiotae; translatio servitudinis seqnitor voce iovXevmv; qua sic dupliciter uti, molestum est, neque satis recte dicitur: v^ Tcaq ivl

Sovlevwv, monsQ oixsrr]?. — Pag 212. B. verba: Sio irj olog r' £»/«/' inauspicato sunt

supposita; mucronem enim Platonici Symposii obtundunt, facetae fictionis praesertim, qua Socra- tes a Diolima se professus est didicisse amatoriam sapienliam suam. Nam si Socrates dudum et vQlgo de his rebus sic disseruit, omnibus ipsae erant notae neque eamm origo potuit esse recondita. — Pag. 214. repone: iSovxa avtov nX^ov, i. e. illic; vel: drj tiva nXiov; nam numerum xorvXav aeslimare potuit, non videre; insuper avrov prorsus supervacaneom. —

Pag. 221. E. repone: orTa v^q. Pag. 223. C, pag. 176. C, pag. 214. A , pag. 219., pag.

220. et 221. Stallbaumius non attendit ad verba: Ixavog y^Q ''"^^ afiy^ovsQaj &ate e^ccQx^aet avt^ onoteq av noiwfiev; quod rei caput esl. Neutiquam pingitur Socratis moderatio cautim et cunctanter convivantis, sed singularis et inexpugnabilis unici viri pa-

32

riter corporis atque animi firmitas, qua non magis ad abstinendum, quam ad fruendum fuerit aptissimus; prorsus enim non potuit inebriari, ojtocSov ccv xsXevGrj rig, ixnmv. —

De probatione Alcibiades verissime praedixit: cf. pag[. 223. C. et D. — Sed in Lyceo Socrates non solum confabulatus est, verum etiam corpus exercuit. Cf. Wolf. pag. LXXIV. cap. XXXIX. Cui quidem rei vir apprime rationis particeps tum praecipue operam debet videri dedisse, qui totam noctem potando ct sermocinando contriverit. „Pulchri sermones"^ nunc quidem paulUsper hinc se amoveanll — Nimirum ea vulgo videtur fuisse Socratis natalis hora, quae Manethone iudice Apotel. 6,394.: Svdov i<fe^o^ivovq naiSwv rjYT^xoQag ^q6oi. —

Praeclarissime de Socratis virtute egit Hegelius in Hist. Philos. 2, p. 55—6. et in Philos. Histor. p. 328. — Reliquum est, ut Socratem memorabili illo die mane veris- simc de poesi tragica et comica censuisse contendamus; quod imprimis Shakspearius eum poterit docere, cui non ex ipsa re haec sententia videatur esse argumentis com- probata. —

Odyss. Lib. XVIL v. 342-44. :

TrjXiiuiaxog J' inl ol xaXiaag TTQOoieiTtt av^corr^v,

«Qxov t' ovXov iXmv nsQixaXX^og ix xaveoio

xal xQiag, &g oi %eiQ€g i%dvdavov dfig>i^aX6vTi'.) Repone: xQ^ag (\e\ cum aliis xQ^a), ood' ot x**i?*S — • 'Exdvdavov et dfi^i^aXovti pertinent ad solum numerum. — Vers. 223. Ameisius verum vidit in annotatione; tov xe deformat orationis nitorem. —

Odyss. Lib. XVIL v. 485—6.:

xa£ te x^eol ^eivoiaiv ioixdteg dXXodaTTotaiv,

navtoToi teXi&ovteg, iniatQ(0(pcoai ndXrjag,) Repone: xai Si, vel: xal yaQ ^eot. Cf. Naegelsbach. Annot. ad Iliad. Lib. 1. v. 521. et Lib. 3, v. 235., et Spitzn. De Vers. Her. p. 186. — Cum Germanica da parti- cula nil est rei voculae te; da est 6ij origine et saepe vi, velut 11,428 — 9. Cf. p. 26. -— ,

Odyss. Lib. XVIL v. 586, :

,)0vx dffQoav 6 ^eivog dietai, og neQ dv eir]') Repone: og tig dv eirj; nam wg neQ dv eir) nibil est et 19,312,, 21,212. etlliad.j[j,211. sentcntia maxime diversa. —

33 M^

Odyss.Lib.XYIL v. 593— 4/:

„<» (filXj iyoo fUv ansifUy avag xal xeTva ^vld^ciVf aov xal ifiov ^iotov ooi ^ iv-O-dds nctvta fuJMVTutv.) Repone: ^wd y>vXd§m'. —

Odyss. Lib. XVm. v. 79—80.:

fjVvv (liv firjft ehjs fiovYais firjrs yivoWy

ti Srj xovtov Y^ tQOfiisig xal ieCSiag alvag,)

Parcite, amabo ! haec verba, ut valgo accipiuntur, milii cerebram excutiuntl lapides loquitur Antinous I — Ouippe amentis enim est, yelle eum, qui est, non nasci ; nam hoc solum optativus aoristi potest signiGcare. — Sed haec est sentenlia: Nunc quidem ne sis iactator neve fias unquam iterum occasione data; vid. lliad. 21,475—7. — Cf. quae ad Odyss. 16,137. anno- tavi, et Kiihn. Gr. Gr. §. 510,4. — Ea autem est horum verborum vis, utlrum omni vir- tute privet; nam potest fieri, ut etiam homini non ig^avo ex animi pertorbatione subitus obiiciatur terror, ut nunc quidem timeat, sed posthac se coUigat, et opprobrium fortitndine compenset; vid. liiad 7,215—8. quid ipsi Hectori accidat et quae idem Iliad. 17,170 — 82. pronuntiet; quo tamen locoreapse insolenier gloriatur; cf. quae adlliad. 7,113 — 4. annotavi. —

Odyss. Lib. XVIIL v. 220—225.:

ovxezi Toi (fqeveg eiolv ivatOifioi ovdb voiqfia.

oiov Sr} ToSe Sgyov ivi fjLsydQotOiv izvx^y

og Tov ^stvov eaOag dsixiO^fievai ovTcog.

nmg vvv, sT ri ^sTvog sv i^fisTiQoiCi dofioiOiv

rjfisvog (ode ndd-oi ^vOTaxrvog i§ dXsYsivrjg;

OoC X atoxog ho^ri rs fiST dvd^QfanoiOi niXoiTO.) Longe aliter dictum 22,231. — Repone: ncog ovxj sX « ^sTvog — — a^«v^S, — — niXoiTo; — Faesii, qui rt ndB^oi recte interpretatur , explicalio nae minime ex- amussim optimum, sed dissulutum et abruptum efflcit sermonem. Cf. Steph. Thes. s. v. nmg p. 2305. —

Odyss. Lib. XVm. v. 246.:

si ndvTsg Os XdfHsv dv ^laOov *'AQYog *Ax<uoC,) Repone vel: ndvtsg (Ss XSoiv dv *ldOiov"jQYog*AxaioC; veL: nagTCgOsXSot — *Axai6g; sed vid. Passov. Lex. s. v. nag, 1, c. fin. — 01. coni.: ndg toi. — Cf. Hermann. ad Hermes. Leont. v. 33* (^5.), meam annotat. pag. 22., ad Hor. Epod. 5,100. (Progr. Ou»

9

34

cenac. 1846,}, Dillenburg. pag. 154. Mtttzell. Commentar. Schol. Mens. Febr. 1860. ad Horat. Cann. 3,4,9—10., Schneidevin. ad Soph. Antig. 1121. —

Odyss. Lib. XVIII. v. 276-^280.:

©r r' dyad^v te Yvvatxa xal dtpvetoio ■d-vyaxQU

fivrjOteveiv i&ekuiOi xa\ dXXrjXoii igiatoOiv.

avTol toi y dTtdyovot §6aq xa\ T^ia fiijXaf

xov^g daita ^iXotOi, xa\ dyXad dwqa SidovOiVf _' '_K

dXX* ovx dXXotQiov ^iotov vrJTVOtvov iSovOn:)

Repone : indyovOi. —

Odyss. Lib. XVIIL v. 288—9.:

TqfieXq «T ovt im ^Qya jtaQog y* Xfiev ovte njj aXXtj, ngiv yi ae t^ yrjfAaO&at 'AxaiwVy og ttg agtOtog")

Repone: og ttg vel toi dqeOtog. Olim conieci: ro» aQiOtog. —

Odyss. Lib. XVIIL v. 382—83.:

xai Ttov tig Soxietg fiiyag tfifievat r^di xQatautg, ovvexa nuQ navQOtOi xa\ ovx dya&oVotv ofuXeXg.)

Si scriptura est sana, ndg pertinet ad ofiiXeXg^ ut dicitur Trcr^Ojua^ert', naQaxoXov&eXv, naQineO&ai. Cf. etiam 24,19.: ofiiXeXv neQi xeXvov, Iliad. 18,194.: iv nQwtotOtv. — Sed vereor, ne neQ repoiiendum sit, cui respondeat ^idti neQy Sio neQ, inei neQi Ea de caussa, quod utique cum paucis iisque non bonis versaris. —

Odyss. Lib. XIX. v. 312.:

dXXd fioi ai6* dvd ^fiov oietca, tog iOetai neQ')

Hoc Graecae locutionis simulacrum ab iniusso quoquam iussalper Homericae m e nt is et I i n- guae templa tolutim badizare, miserabiliter talipedatl — In otiom tradam, sine, reponendo : vno ^vftdg dietat; quod verbum solus videtur asservasse Hesychius, ut tandem posset in Musarum sacrario istud obmutescere JdtiSog fiiXog. — Non tam hoc est quaerendum, quoties et ubi vocabulum aliquod legatur, quam probumne sit. — Cf. quae ad Odyss. 9,469 — 70. annotavi» — Olim conieci quidem: uQa dvfidgy sed [etiam adductus snm in suspicionem, dvoietai significare: contra sive secus praesagit. — Versu 324. forte videns verba iv&dS' itt nQij^ei recursat animo Nauckii annotatio ad Hor. C. 3,23,18.: — curnonvi-

—«35

deatur a littert satis longa? — consequitor bL — Ovidius ipse certe vel in media sede pentametri simili positione fuit contentus: Ex Pont. 1,7,66.: Officii caussa pluribus esse dati. — ; quae scriplura sana est. — Adde Hom. Iliad. 4,438., 21,340, 22,91.; 101. —

Odyss. Lib. XIX. v. 315.:

otog 'OdvOaevg iOxe fjur dvdqdoiv, ei no% irjv ye^)

Repone: io%i rj nov — . Cf. quae ad Iliad. 3,180. et Odyss. 15,267-8. anno-

tavi. —

Odyss. Lib. XX v. m:

^qzvov. avxctQ 6 xoiOtv dQKJteQos rjXv^ev oqviSj) Apage istum inauditum articulum et repone: avxaQ ineC ag>iv dQtOreQog rjL oQV.y et V. 243. post nileiav commate distingue. Diversum est Iliad. 22,163. — Cf. quae ad lUad. 5,554 annotavi et Odyss. 2,398.: inei ayt^aiv vnvog inl ^Xsg^dQotaiv imnte, et liiad. 24,423.: inei aifi.-^

Odyss. Lib. XX. v. 382—3.:

tovg ^eCvovg iv vr]i noXvxXrjtdi fiaXdvteg ig SixeXovg ne/itpafiev, Ox^ev xi toi a^iov aXgtoi." Repone: o xev yi tot a^iov dXgoi; sc. ro nifineiv ig 2. —

Odyss. Lib. XXI. v. 260—261.:

xdtx^et. dtaQ neXixedg ye xat ei x eicSfiev anavtag iatdfiev' od fUv yaQ tiv dvatQijaead-ai oieoy) 0 praeclarum oratorem! tantumne potuisse loqui neque etiam plura omisissel adaemu- lationem rapit: — Quem ego! — Repone: xm ev x ei^fiev. —

Odyss. Lib. XXH. v. 290.:

tovto toi dvtl noSog ^eiviqiov, ov not iitoxag) Repone: tot; cC 21,99., ubi recte Faesius eandem scripturam recepit. Cf. quae ad niad. 8,106. annotavi. —

Odys8.Lib.XXm. y. 15— 16.:

tlnte fiB Xmfieveig noXvnev-d-ia ■dvfwv ixovOav tavva naQi^ iQiovOa, xoct i^ vnvov fA* dveyeiQeig) D a m m i u s : «talit^, ait, „praeter remnuntiatura, vel et nuntians.* — Felicem, cui etiam-

— • 3«

tam tam simplex et lepida ^iXoXoyCa licaerit I — qttamquam recte futurum ineptum egse sub-

sensit; namprofecto, quae iuin nunliavit, non est locutura, sed locuta. — Quid me vexas

dictura? — immo: quae dixeris, vel dicasl — Non hercule qualiacunque litteris

cnstodita veram habent sententiam, ct appiime utile et conducibile esse'arbitror, ut Epicharmus

et Goethius non solum in aetate, sed sane crebro aurem vellant et insusurrent cantilenas

illas suas:

vci(fe xaX fiifxvuO^ dniOvsiv. ceQ^Qa vavta t(5v ^QevtSv.

Im Auslegen seid frisch und munterl

Legt ihr's nicht aus, so legt was unter. — Noli quaererel eigovaa reponendum est; item apud Hesiod. Theog. 38., ubi Goett- lingius non dubitavit elgeiv ut Boeotium verbum venditarel — Beliel — Nempe iures in isto crasso aere natuml —

Odyss. Lib. XXIIL v. 51—52. :

nvQ fuya xr^diiievog' ai 6i fie ngo^xe xaXe'aaat. dXX' ^TTev, ocpQtt agimv ev(pQoavvrfi eTti^iJTOv) Repone: a(fm / im^ijtov, h e., ut vos saltem, qui praeter ceteros digniestis, parti- cipes fiatis hilaritatis. — Vid. quae ad Iliad. 16,99. annotavi. —

Odyss. Lib. XXIV. v. 71—2.:

avtaQ ijiel <Jj; Oe (pXo^ rjvvaev 'H^aiatoio,

i]wd-ev Srj toi Xeyofiev Xevx ozte, ^AxiXXev,) Necessario pro vocula toi scribendum aev et Iliad. 21,321. ev; nam praesertim onri- Qutas ipse est corpus. Cf. Iliad. 4,174., 23,83.; 222; 224; 239; 252. Adde Iliad. 23,71. et 1,4. — Ne Ennius quidem apud Serv. ad Virg. A. 6,219. potest videri dixisse, quod Peerlkampio visum est:

Tarquinio corpus bona femina lavit et unxit. — , ubi vulgo legilur: Tarquinii, quod Heynius in Praef. Edit. IV. p. LXI. defendere est ausus contra nobilem et certam illam Bentleii observationem. — Cf. quae ad Odyss. 24, 263 — 4. aimolavi. — Ennium dixisse: Tarcuini corpus, ut relicuus, quattuor sylla- his, Reisigius vidit. —

Odyss. Lib. XXIV. v. 262—4:

elneiv ij<f inaxovaai ifiov Mnoq, tog iQieivov dfi(fi ^eCv(^ ifi^, ij nov ^oiet te xa* sQvtv, >

jj ij^T] ti&vr]xe xal elv ^ACdao SofioiOiv.) Faesius coDfert 7,69.; ergoinlerpretatur: tci)£^c£xcMC<>>oc«0^M'; verbumigitarinvanu

37

quoque debebit accentu carere ; nam ita fit copula. Sed ista quidem permira est explicatio ! V7] tov xvva Socraticum sic rursum idem bis dicereturl — Cf. quae ad Od. 7,69., 16,437., 18,79—80. et p. 36. annotavi. Nempe huiusmodi GyipXia scribcre, qualia sane hodie scribuntur plurlfena (iure multa certe de genere hoc sunt castigata in Miitzell. Commenl. 1859. Dec), idem est, quod bona fide verba dare videlicet liberalibus disciplinis et per fidem decipere ado- lescentes, qui suo sibi iudicio uti nondum possunt neque fere praeterea animi intentionem et cogilalionis laborem amant.

^Ev Tto ipqoveXv yaq f.ir]Siv rjSiQXoq ^iog. —

Non nimium saepe memoria Goethianorura dictorum potest repraesenlari :

Doch ein Begriff muss bei dem Worte sein. Cet. (Faust. L). —

Hoc loco ^msiv T£ xai eivai non idem quidem est, quod ^(oeiv xai oqccv (fdog rjeXioio (Od. 16,439.), id quod Ameisii perspexit sublilitas, sed similis est copia'; vidc Passov. s. V, ^dco. Nimirum ^<oW proprie est spijrare, et slvai significat supcresse; ita ut versui sequenti oppositum sil; cf. Ellendt, Lex, Soph. I. p. 515. et Uiad. 2,641—2.;

Ov ydg tx' Otvrjog fieyaX^oQog vttsg rjoav,

ov^ do' €T ttVTog €t]v, ihdvs dh '§av&dg MsXsayQog. —

Ila fere additur «Vt (vid. pag. 31. et Ellendl. 1. all. et p. 692—3., Damm. Lex. Hom. p.498 - 99., Passov. L. G. 1., p.637.), et vereorne hoc loco 'scribendum sil: nov ^msixal st sqtiv, et apud Soph. Phil. 422.: sot' t^\ Aiac. 784.: ovx sOt st dvrjQ xsTvog. — Apud Sopb. Phil. 429. sGtiv praemissem est cum vi; ubi haesito, an ilidem reponendum sit; sGt st. —

(De versu 425. verissime iudicavit Ed. Vunderus; ego repono rcQofiog. Alias conieci : oi TXQOfiog; cf. ApoII. Rhod. 2,21.: aJipa d' swv hdQMV TiQOfiog iGTaTO. — )

Cf.etiamlliad. 22,59.: sfi^Tov dvGTr]Vov sTKfQovtovt sktrfiov.OAAbM^—^^-- »;' ^ot-, hi ^(aovoiv tm' avydg iqsXioio, ^ jjSt] TsO^vaGi xai slv 'AiSao 66fioiGiv. — Alius quidem generis esse videtur et Aiac. 779. (cf. quae ad Odyss. 5,206. de 6,201. annolavi et Od. 16,437.); tamen oL conieci: si y iT (Ellendt. L, p. 497.). —

Attingit hanc rem Homericum quoque Iliad. 17,447.: oaa ts yaiav sui nveisi ts xai iqnsi (cf. Genes. 1,7,21—22.) et SophocL Trach. 1160—1.:

TVQog Tcov TTVsovTtov (ir^Ssvog x^avsTv vnoy

aXX' oGTig^Aidov (pS-ifisvog otxrJTcoQ ns'Xoi. — ; ubi olim conieci: sfis; vid. Ellendl. Lex. L pag. 480.; nunc repono: ^qot<2v nvs6vT(ov; vid. Ellendt. Lex. pag. 322,2.; firjdsig ^qotiSv inprimis Sophocleum, et C«ot /?eoTo» sunt apud Homerum Iliad. 18,539. et Odyss. 23,187.; et mad..23,331. ^Qotog xaittTsihnidg. — Adde Virg,- Aen. 1,546—7. (Heyn.):

10

38

Ouem si fata virum servant, si veseitur aura Aetherea, neque adhuc crudelibus occubat umbris, — ; qualia penitus sunt Virgiliana et huius poetae dumtaxat propria, ut etiam Aen. 2,453 — 4., 4,285—7. et similia plurima. — Scite et populari Thersitae ratione Canuleii stomachill res novas quaerens et rumusculos imperitis serens atque aucupans in invidiosa oratione vitam in frusta excutit apud Liv. 4,3.: Lucis vobis huius partem, si iiceat, adimant; quod spiratis, quod vocem mittitis, quod formas honiinum habetis, indignantur! —

Odyss. Lib. XXIV. v. 289—90.:

oov ^eivov SvOTijvov ifiov nalS', ei no% ^tjv y«, 6vO(ioQov ;)

Repone: r/' noT\ — Cf. quae ad lliad. 11,762. annotavi. Eadem ratio Iliad. 24,426. — Extremum illud est, ut iam hos Coniectancorum Homericorum rivos claudendo Ri- chardi Bentleii dictum legentibus ad animum revocem, quod Horatii ille restitutor scripsit ad famosum istud:

Quocunque lectum nomine Massicum

(C. 3,21,1—8.). — : „Paucis tamen, opinor, probabilur* (quod suasit, fetum numine) „quia coniecturae nomine nunc venil: quod si e manuscripto aliquo alicunde prodiret, qui- bus plausibus exciperetur l'* — Planissime! — Tetigit aiuvir coelestis et divinus (cf. Reisig. Praef. Oed. Col. p. XXIV.) ! Cuius iudicium niagno cum Horatii detrimento usque ad hunc diem iiiultis locis esl neglectum (^cf. Linker. Praefat. p. III.). — Numine est etiam in anti- quissimo codice B.; corruptum enim esse nomine certo certius est. — Hoctamen vivit! — Vivit? — immo etiam vertitur et explicatur, Ijcet ne tantillum quidem ei subiectum sit sen- tenliae ! — Cur infacete et hianiter fingeret Horatius hoc generosum vinum, quum colligeretur et conderctur, ad certum quendam finem et usum olim a vineae domino esse destinatum? — Quid tandem vineae dominus et vindemiatores ad Horatium? quid ad Corvinum? quid ad nos? ad quem denique alium usum vel generosissiina vina legi et servari solent, quam ut bibantur? — Nomen potest caussam, titulum, praetextum significare, sed non officium fatale quoddam, nonvim, non affectionem, non effectum! — EgregiaestBentleii eraendatio et Horatio dignissima; sed fieri etiam potuit, ut poeta diceret: Quocunque fetum moiDine Massicuin servas, moveri (cf. de concentu litterarum Nauck. ad Hor. Carm. 1,1,2., Cic. Tusc. 3,19,44— 5 — ,Virgil.Aen. 3,183.: tales casus Cassandra canebat.— , 4,271.: Liby- cis teris otia terris. — , Hom. Iliad. 20,217.: iv nedito nenoXiOro ndhg. — , Soph. Ai. 688.: v/ietg ^*, ivatQOij tavid xijdi (lot tcide ti[idte Tevxqt^ t*, rv fidlrjf OtjHi^vocte. — ,

39

Goeth.: Ad Lun.: Fliesse, fliesse, lieber Fluss. — j Lamart.: Dien: Laisiant errer mes sens dans ce monde des corps, Au monde des esprits je monte sans efforts; in deliciis est fere omnibus poetis haec figura). — Ambobns vocabulis usus est, et simili quidem vi praeditis, Lucret. 3,143:

Cetera pars animae per totum dissita corpus Paret et ad numen mentis momenque movetor. — Species huius numinis vel mominis divini (Odyss. 2,341.) sunt eae animommcom- niutationes, inclinationes, impulsiones, sive nd^, quae apud Horatium v. 2 — 4. comroemo- rantur. Cf. Goeth. (Yol. 5. p. IG. ed. form. octon. 1828.): Creatio et Animatio: Doch mit Gebein und Glied und. Kopf Blieb er ein halber Klumpen, Bis endlich Noah fiir den Tropf Das Wahre fand, den Humpen.

Dei* Klumpe fuhlt sog^Ieich den SehWBng,

Sobald er sich benetzet,

So wie der Teig durch Sauerung

Sich in Bewegung setzet. — ;

et alterius scripturae caussa Ovid. Tr. 5,3,45. :

Sunt dis inter se commercia: flectere tenta

Caesareum numen numine, Bacche, tuo. — Met. 14,588.:

Aeneaeque meo, qui te de sanguine nostro

Fecit avum, quamvis parvum, des, optime, namen. — Adde Lucret. 3,188.:

Momlne uti parvo possint impulsa moveri.

Namque movetor aqua et tantillo moffllne flutat — ; 2,632., ubi Lachmanno typographi non paruerunt; 6,474.:

Posse quoque e salso consurgere momine pontL — [ Non repudiavit Manilii elegans latinitas hanc vocem, 1,34.; 3,677-»9.; qui optimae ao- tatis fuit poeta. (Cuius libr. 1,10. scribe: Faias et vires. — ) Pag. 27. Jos. Scalig. haec annotavit: ^Creberrime hoc verbo utitnr. Sed nusquam reperies nisi deprtvatnm. — In aliis quoque auctoribus pariter depravatum reperies''. —

Dubitare licet, an leetum sit servandum; sed fetum magis esse poetice dictom, mani- festum est; cf. exempli gratia SiL Ital. 10,14.:

Fetus Gradivo mentem et cito fertur in hostem, — ;

40

H,202.: feta gerens ira praecordia, 13,592.: feta furore Megaera; Virgit. A. 1,51.: loca feta furentibus Austris, Ovid. Pont. 1,7,13.: regio nec poino feta nec uvis. Item Graeci, velut Philipp. Thess. Anth. Pal. 6,5.: nvQog iyxvov e(i(fXoya Tiefgov, de pyrite; Meleag. ibid. 4,1,7.: NccqxiOGov xe x^Q^^ MsXavinniSov syxvov vfivcov. — Ne- que subst. fetus humile; vid. Lexic. (Hor. C. 4,5,27., C. S. 31.), et cf. gravidus et (odCveiv. —

Magis etiam inconsiderate Orellius de Cic. Phil. 3,13. iudicavit: „Magna vis est magnum numen unum et idem sentientis senatus." — , ubi item nomen edidit, numen ex errore vel ex sapientia grammatici alicuius profectum opinans. Cf. ad Quirit. 8.: „Numenque vestrum acque mihi grave et sanctum, ac deorum immortalium.^, Liv. 7,30. f.: „Annuite, P. C, nutum numenque vestrum invictum.^ —

L Loci scriptorum emendati.

:p.4.- Hainilc. 1,6.3,3.

ApoUon. Rhod. 3,1288. 4,158.: pag. 17. — 3,1136.: pag. 25. —

CatuJl. 5,11—12. 63,9;225. 126,1

Corn. Nep. Tim. 5., l.:p. 31. — Eumen. 9,3.: p. 7. —

£nn. apud Serv. «d Virg. !A. 9,422. (et M.-icrob. Sat. 6,1.): p. 26. — Ibid. ad Virg. A. 6,219. : p. 36.—

Hesiod. Theog. 38.: p. 36. — 363. 817. Scut. 50.: p. 4. — Op. 511.: p. 17. - Frag. CLXXXVI. (109.).: p. 30. —

Hom.*) Iliad. I, 118.: p. 3. — 567.: p. 15. — H, 217—9.: p. 24. — 708—9.: p. 4. - VI, 444.: p. 11. - X, 813.: p. 9. - XIII, 216.: p. 4.- XIV, 484.: p. 25. — XVI, 384.: p. 27. - XVII, 174.: p. 11. — XIX, 261.: p. 13. - XX, 138.: p.l5. — XXI, 225.p. 16,— 320.: p. 36. — 340.: p. 16.— 477. 530.: p. 16. — XXII, 339. : p. 13. —XXIII,

724.: p. 11. — XXIV, 426.: p. 38. Odyss.

VIII, 363. 546.: p 27. — IX, 482.: p. 27. — XIV, 404.: p. 3. — XVI, 12l.: p. 16. —

Horat. Carm. 1, 1,30—36.: p. 18. — 28,74.: p. 20. — II, 13,16.: p. 21. — IH, 5,17-40. — «,21—32.: p. 21. — 18,13 — 16.: p. 19. — 21,1—8.: p. 38. — 27, 40—1.: p. 21. — IV, 2,49- 3,17-24. 9,45-52. 13.2l;24-25. 15,27:

p. 21. — - Epod. 5,100. 8,13. 9,26. 11,17.

13,3. 14,13. 16,41;65.: p. 22. Serm. I,

1,103— 4;105.: p 22. Epist. 1, 15,11-13.:

p. 22.23. — II. 2,146-8. 3,65.: p. 23. —

Lucian. Somn. 3. 4.: p. 24. —

Manil. 1,10.: p. 39. —

3limnerm.: p. 10. —

Ovid. iMet 14,250.: p. 14. —

Platen. Ad. Franscisc. II.: p. 12. —

Platon. Synjpos.p. 185., E., 203. B. 205. D., 208. D., E , 210. A. D , 212. B., 214., 221. E.: p. 30—1. —

Sophocl. Ai. 779. 784.: p. 37. — Trach. 445. p. 3—313.419 -20.628.1241.: p. 4. — 1160-61.: p. 37. - Oed. Col. 588. 1282. 1336. 1349. 1381-2. 1390. 1584.: p. 10. - Oed. R. 620- 22. : p. 12. - Electr. 61—64. 445. 451. 565. 85 2.: p. 13. - PhiL 422. 425.429.: p. 37.— 1140.: p. 25. —

Tacit. Annal. L 1.; 3.; 4.; 5.; 8.; 12.;13.; 17.; 18.; 22.; 23. — Agric. 17.: p. 30-1. -

Theocr. 15,10.: p. 30. —

VirgiL Aen. 1,44. 2,413. 3,464. 7,444. 599.: p. 6. — Aen. 7,628. 630. : p. 7. — 8,74—5.: p. 16.— 10,545. 12,369. 926. — EcL 4,23, 23. 33. Georg. 2,229.266—7.: p. 7. -

*) Per occassionem.

41

n. Loci scriptornm explicatL

Abaelard.: p, 20. — Aeschyl. (Ag.): p. 19.— Carrier., Maurit.: p. 20. — CatulL: p. 4. 20. —

Cic: p. 20. — Ad Quir. 8., Phil., 3,13.: p. 40.— Corn. Nep : Eum. 13,3.: p. 16. — Euseb.: p. 20. — Flor.: p. 20. —

Goelh. Rom. Eleg. 20,3 : p. 7. — Hegel.: p. 32. —

Hermesianact. Leont. v. 55—6.: p. 16. — Hestod.: p. 19. —

Homer. Iliad. I, 408-4.: p. 5. — 410 : p. 15. — 432.: p. 17. — n, 298.: p. 24. — 641-2.: p.

37. — IV, 417.: p. 26. — VII, 426.: p. 14. — IX. 351-6.: p.7, -XI, 89.: p. i18. — XVI, 97. 121.: p. 12. — XVII, 173-77: p. 7. --446- 7.: p. 19. - 447.: p. 37. — XIX, 90 sqq.:p.l9. — 262.: p. 13. - XX, 135.: p 14 — 20,217.: p.

38. — XXI, 194. 203. 319. 322—3.: p. 16. ^

XXni, 331.: p. 37. — 679.: p. 23. Odyss.

1,32-34.: p. 19. —358.: p. 6. — 2,341.: p.39.

— lY, 646. — VI, 201.: p. 26. — IX, 294-5.: p. 14. - XI, 352.: p. 6. — XVI, 121.: p. 16.

— XVni, 130-6 : p. 19. — XXI, 352.: p. 6. - Horat.Carm. 1,1,15.2.3,13.: n.18. — 7,1-2.: p.7.—

11,6. 12,29.: p. 18. — II, 1,5.: p. 20. - 16,17.: p. 18. — ni, 1,10. 3.: p. 18. 20. —21,21—22.: p. 21. — 23,18.: p. 34. — IV, 2,33—40. 5.: p. 20.11.40. — 7,9.: p. 18. — 14. 15.: p. 20. -

— Epod. 7. 16.: p. 20. — 12,25.: p. 14. -

16,55.: p. 18. Carm. Saec: p. 20.

Sermon. I, 9,69—72. Epist. H, 1,1-19.:

p. 20. —

Justin.: p. 20. —

Juvcnal : p. 19. 20. —

Lassaulx.: p. 20. —

Libr. Divin.: p. 19. — Vid. Panll.

Liv. 7,30.: p. 40. — 4,3.: p. 38. - 33,30.: p.

30. — Lucret. 3,143.: p. 39. — 111 a n 11. : p. 39. Ovid. Met. 14,232.: p. 16. — Ex Pont. 1,7,6«.:

p. 35. — Paull. Actor. 23,5.: p. 30. — Pindar.: p. 19. - Plat. (AIc II.: p. 142— 3.) p. 19 : — Sympos. p. 195.

B.: p. 29. — 199. B.: p. 30. — Pag. 223. C:

p. 31. — Plin. K. H : p. 20. — Poett. Lat. Minor. Vernsd. m. Carm. ad Al.

Magn. V. 14.: p. 15. — Schelling. : p. 29. — Shaksp. Henr. V. 4,7.: p. 26. — Sinionid.: p 19. - Sophocl. Trach. 145. 1019—20.: p. 4. — Oed.

C. 521—23. 960—4. 1211—48.: p.9.19. — Oed.

R. 25.: p. 18. 163.: p. 12. — Ai. 552—6.: p.

19. — 688.: p. 38. — 1137.: p. 12. — Elcclr.

47.: p. 13. — Antig. 332—75.: p. 19. — Strab.: p. 20. — Sueton.: p. 20. — Tacit.: p. 20. — Terent. Andr. 3,2,3.: p. 15. — Tertull.: p. 20. — Theogr.: p. 19. — Vi r g i 1. Aen. 1,1 95—7. 258—96 : p. 14. 20. — 546.:

p. 37. — .H,183. : p. 38. — Georg. 1,131. sqq.:

p. 19. — 463—514.: p. 20 — .

Pag. 3. I.: Cr. Schneidev. ad S Oed.C.380.— P. 4. n. 703.: Cf. quae pag. 9. supra et ad II. 11,762.

(813.), et Od. 5, 206. annotata sunt. — Hes.

Scut. oL coni. : Ss toi. — P. 4. IL 791.: Cf. 13.45. — P. 4. U. 813—14.: Cf. 6,402—3. — P. 5. m. 180.: Cf. Sophocl. Electr. 565. (quod

certe Graecum, cf. p. 13.) et quae p. 38. anno-

tata sunt. — P. 5. V. 4H7.: Cf. quae ad II. 21,534. et 16,650— l.

(754.) annotata sunt et Addend. adp. 10. XII.— P. 7. II. 6., vers. 5i0— 1 1. ^dkX' «g fiaxaQiav ad

fratres (p. 3. lO. 16. cet.), i, "EfinovGa &a-

ftQOV OxsXog ^olCrivov habens,utreponamus:

III. A d d e n d a.

a yovva. Cf. Steph. s. v. yovv (P- 719 — 20.) et ffiQUi (p. 716.) et Damm. pag. 246.859.,Forc.: fero, gressus, Tlieogn.977.B.,Soph.Tr.966— 7. — Ad 9,188 (»'et.) scire volo Faesium, nihilHome- rum per se inventi narrasse. —

P. 8, X. 499.: Kuhn. Gr. Gr. 691. B. p. 388., Pass. Lex. Gr. L 492., Eur. Hel. 16-17. —

P. 9. XI. 762.: Cf. 11. 24,44. — Ad813. cf. p. 4., Damm. L. H. s. v, iflTredoq et Thiersch. Gr. Gr. §. 156,5. — 01. coni.: S^ %oi. —

P. 9. XI.: V. 801. repone: dXipjv y igdvd- nvevOiv, sc dnoax- — Non potest coBferri 13,237. —

P. 10. XII.: Vers. 208, repone: dnwcoytv aio-

11

42

Xov sldov; cf' 4,508. et 22,61., ubi item di- gammos iion potest adscribi. Vid. Spitzn. de V. H.-OI.coni.: Xdov aioLvSQOv (2,723.). Cf. p. 5. et 12. et quae ad Od. 20, 242 annotata sunt. — P. 10. XIV, 102.: Cf. qiiae ad Od. 4,546. annotavi. — 14,255. repone: 6t fnv ^}^- 15,28. al' (liv) ccTviveixav. —

P. 11, XV. 302.: II. 13,791. 0dXxr]v r reposuit

Bentl. — Vid. Hcyn. — P. 11. XV. 680.: Cf. Schneidev. ad S. Oed.

C. 467. — P. 12. XVI. 99.: Cf. Ilumperdinck. Progr.

Siegb. 1859. (p. 8.) — P. 14. XX. 121—22.: Cf. Pindar. Pyth. 9,61.;

Yeihtui d" uXxdg uxieiQdpTOV, Nem. 3,74.,

Isthm. 5.25. — Cell. 20,9. — P. 15, XX. 493—4.: Cf. II. 11,188.— Ad Otsiv.

et eiX. vid. Vcrnick. ad Tryph. p. 428. — P. 16. XXI. 249—50. (319.): Cl. Od. 15,452., S.

Oed. Col.397 (E 1 1 e n d t.) 617. — Progr. Cruc.1855.

p. 36. emcndavi v. 504. : Xa^ov(f OTTli^sv

xCe ■&vyaTtQog lyg. — P. 16. XXI. 534.: Cf. Addend. ad p. 10. XII.— P. 17. XXII. 84.: Cf. 2:^,56. — P. 17. XXn. 157.: 7. qaoque Iliad. v. 418. facile

fieri potuit, ut Homerus diceret: UfKforeQ , o'l

vexvag. Multa semcl dicta apud poetam. — P. 17. XXU. 349.: Cf. 14,148. — P. 20. Adde Propert. 4,6 (37 ), Ovid. Met. 15,745—

870., Trist. ed. Loers. p.532., Manil. 1,7—10.—

Godofred. Voltunmens. ap. Pistor. Yol. 11. p.

250. de aetate Augusti:

Fit gladius vomer, ftunt de cuspide

falces;*) Mars siluit, pax emicuit, mil.es fuit auceps,

IVatieeutis Chri«tl teinpore pax rediit. —

De rebus ludaicis adde Plularch. Conviv. 4,5. — Ceterum loci Virgiliani (Georg. I,4fi3. sqq) versus 512 — 14. genuinos esse negabo et ncgando, si quid releret, raviani. — Foenum esse opor- tet hoc stolidum aurigae caput , qui Circenses quadnVas neque neiOlxaXlVOVg finxerit, ctequos non eiTrenatos aut lurorecorreptos, sed prudentiorcs moderatore et, ut debent, ad victoriam currentes, retinere velit! — P. 22. Serm 1,6,104 — 5. t r i ta e caudae honcstanien-

tum, yovtflMV interpretum inventum, ultra Sauro-

matas relegandum; cf. Epist. 1,15,1 1 — 13, et S tci-

ner i Lib r. M e moria 1. p. 77. (Prrpert. 1,9,16.):

^ — curto non estLatinus, sed dativus el ipseUora-

,) Contra apud Virg. Georg. 1,508.: Curvae rigidum falces coaflantur in ensem. —

tius intelligendus; cf. tenuis. — S. 1,9,69— 70. sunt recutiti! et Enniicanterius est equus, qui tes- tibus estprivatus! nonea parte, de qua Raimun- duB Seyffertus agit! serio yeXoid^wv, veris- sime tamen Serm. 1,5, f — 6. meudici cultum as- pemans, Progr. Cruc. 1856. p. III. etlV. —

P. 23. XXIIL296 — 7.: Olim digammatis gratia con- ieci: dwQOVy /ijj ol EneG^ai. —

P. 24. I, 443.: De genil. X£XVr]g cf, Henr. S t. Thesaur. 8. y. nQOOifiidC. —

P. 26. IV. 546.: Cf. IL 15,186. — H. 22,148. (Fa es.) —

P. 26. V. 206,: Ne ye flljv quidem aut lA^VXOl, Graecis adversativum fuit ; quod si uno loco esset, omnibus esse deberet. —

P, 27. VII : Non potesl conferri II. 22,52., Odyss. 15,350, 24,263. Insuper his quoque locis fa- cillime potest corrigi: ted^vrjx 16* iv "Aldog hvi (eioi)66fj,oiQiv. — Ad Od. 8,363. cf. Passov. L. Gr. s. v. ivO^dde. — Olini con- ieci: h{>a te ; cf. II. 22,147. Spitzn. —

P. 27. IX. 469—70.: Cf. de Od.9., 484.(483.)S ch n ei- dev. ad S, Ocd. C. 467. —

P. 29. XV. 3 17. : B I a n d a appellatio, quam H. S t e p h. invenit, et Buttmannus et Hommelius et Dronkius iterarunt, nihil est. — AddeGoeth. Faust. L V. 17, —

P, 30.: Hoc toiavxv in memoriam reducit Ari- stot. Poet. 6., de quo unice probo quod Yass- ni n t h i u s noster iudicavit, Progr. Saraepont. 1852. (pag. 11.). -

P. 33. XVIIL 79—80.: Cf. quae ad Od. XXIY. 262 — 4. annotavi. —

P. 33, XVni, 220— 25: OL conieci: nmg Ooi / — — oy x' — • uiO%og. —

P. 35. XX. 242.: Cf. Uiad. 12,200.: OQVig ydQ a<jptv ijtijXO^e, Addend. ad p, 10. XIL, Xenoph, Cy- rop. 2,1,1.: iTTel 6i aihoTg ueTog Se^iog (fuvelg nQorjeiTO. —

P. 36. XXIV, 71—2.: Cf. F. A. Yolf. Hisl. Lat. Litt. ed. Gurtler. p. 211—12. —

P. 36. XXIV. 262—64. : CL quae ad p. 27. addita sunt. —

P. 37.: Cf. Ovid. Met. 14,172. 175—6. Oed.

Col. 5H0. repone tto), et 58r).xo(va.942,aarot;g (928.) et 946.: roxsMV. Vers. 884. 7r^o>0» sunt Theseus et proceres. Item295. uvaxreg; sed versus conscquens scribendum esse arguit: ToV. — dvuxrd y. — Versus 339 — 41. sunt suppositi et 0(pwv y reponendum. — Yersus 354 — 6. confossiores sunto s o r i- cina naenia! germanus avis au lecteur! — repone: TTQog^ev fliv e^ IQOV g)vXa^ niQTT]. — .

43

P. 38. XXIV. 289- 90 : Cf 11.11,242— 3. — Linkero adde Steiner. Commentat. Hor. II. p. 1 — 2.

(Progr: Crucen. 1847) Hor C. 4,5,30.: Ef

vitem viduas; ibid. 31.: ad vina renit (Nauck.), Epist. 1,19,6.: Laudibus arguitnr vini vinosus Homerus, C. 4,13,2 — 3: fis anus et tamen vis formosavideri, Epod. 4,4.: Et crura dura compede, Enn. ap. Auct. ad Her. 4,12., Marlial. 1,101. (vid. Pas- sov. 8. v. ttfTU et C. Schwenck. s. vv.

Tatta, Tatte et Atta). — Soph. Oed. Col. 361.: %d fiiv Tiax^rjfxaT, ana&ov, irccTeQ, Maneth. Apotcl. 4^289., qni et ipse horrendae suae

superstitionis effata hoc artificio condita esse voluit: (av (Oxoivo^aTcov) 6 TtoQOg fiOQO^ ioTlV. — A^ Arminio hoechlyo (in ed. Paris. 1851. et Teubn. 1858.) laboris nostri OVflWlXoloyOV *) dulcissimae amicitiae con- siietudine iuncti partem , quantulacunque est probatam esse, rjdv fioi fy£VfT9. — Goeth. Querim. matut. : 0 du loses, leidiglie« bes. — Cet. — —

*) Hac d^KoOfl Zonaris non videatiir Seivcoc ^aQ^aQov xai AiyvTiviov. —

Mend* typogr.

Pag. 4. versu 17. lege: 63,9. — Vers. 10. infr.

lege: oT. — Pag. 9. v. 2. Icge 13, 120. — V. «. infr. dele

703. post 217. — Pag. Ifi. V. 6. lege: Iliad, 21, — Pag, 18. V. 7. dele comma post redit. — Pag. 19. V. 10. infr. ante Juv. lege: 142—3. — Pag. 21. T. 7, lege: 17—40. —

Pag. 24. T. 11. infr. in aliqnot exempi. dele conisia

post Quocirca. — Pag. 33. v. 11. lege : 437 — Pag. 34. v. S. infr. leee: iussum. — Pag. 36. V. 14. infr. lege: 320. et 'OjM. — Pap. 39 V. 6. in(r. lege ; facis. — Paj. 40. V. 7. pone coinma post est; et v. 9 — 10.

infr. (S. Eiectr).: lege: 852. —

—^mwM'-* '

:^4<^

■ ...■,<^-/.' '

l^- ■•' ;•■■ - ■- -vjt ...■^«f

^'f- •i.iZ;..;--rS^t''^.i^

■ ^■':'o."' >» ■ ""»■ ti ■ ' .' ■• ' '!.' .-."■■.--■ A ';..„,-,■ '>!»;*■•

r.-:.}:»^:''i;;i •: •■•-■^- v'''-;^T^^'''-^'-;"^^s)^' >fi?:«^

,■ .wW.

'i^'

■ ■ " 5,i ■■ . - .,. ■,-^r»'' - ■■■ 'J '■*'< .'i^'

^-■^'■^■vV.'.^^;.'?^?^:^!^

^- -j.\ '-. .;.^ -/ •■ •.^■■v- ■ ■?■* ■%---<^-^».

-^, ■-. - ■- w-1 '■-■ ^"

-', '^-

^.^■f:iyrt:.*p> t>

■'"^■''?^^^. ■•-'^^ ^■^^^^■'■■^ir ■

.*,-■' /*f^^'S;^.fJff,' -

.rtij^.^....i- •*■ ■-■..•• JV.«'

"S.'';. ■/

> ■

-•■ • ^■•.'.•- 3t':)^

^ - ■;. ■;.? ■'•■V- ^V.^;"' :.

M

-'€;-	,, ..r , ^-■^'^^--f;.'
	■ ■".'■■^%i''"..'.^
■'• i'~ '■"' ■ - ,,	, , , , ,. ; ,,.,--. . .• ■
	■ ■ . , 1 . ;.- i..
, , '	' . •-■ -. - ■'■-'x.^ ;
	■ ■■■ '-'''.■:' '■;■:, -■^ '■
■ .•■'	-. -/'a^-^V/n^ ■;■■•
, ' ' \'	- . ..^-y-i<: .. V- ^, .,
■, ' . '.^: ';■■■■	■■-■■•r:js-- ■^-/-^
	,..-,■., ^...■/A?».
..■; ■ •	'-■^■■:;;'?i^^
.i*- '■. . ,S- : ■
^- .^^i-	' S
	: ' /*
	■ ■' *;:><1-.';

'■'•"i^»-

■;■»''

-•^■;-A;::^tsif;^Ksai(.v

^c^mr

• "- ; '' - \ ,■■■;

■. ■v-':^'^-'.^-:v^>

,- > -'^^.-.■■■L-ji; •* ■ ** "'w

■^^■'#^#^»ji

■'.; i ■■^^iiS''^' '■■ '•'is??.-'^'

ENDOF TITLE